Orthodox Mission

Το Ιστολόγιο Orthodox Mission είναι μια ιδιωτική πρωτοβουλία ,φίλων της Ορθόδοξης Ιεραποστολής που στηρίζει τον σεβαστό μας αγιορείτη π.Θεολόγο ,
ο οποίος εργάστηκε θυσιαστικά και σιωπηρά στο Κονγκό.(Brazzaville)

Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2016

Η ιεραποστολική δράση των πρώτων χριστιανών

Η ιεραποστολική δράση των πρώτων χριστιανών 
Αυτοί μας δείχνουν τι μπορεί να κάνει και αυτός ακόμη ο απλός πιστός, όταν είναι «ζήλω πεπυρωμένος».
Οι πρώτοι Χριστιανοί, λοιπόν, είχαν τη φλόγα της ιεραποστολής πολύ δυνατή μέσα τους. Όπου βρίσκονταν έπρεπε να δράσουν, να ψαρέψουν ψυχές.
Γι’ αυτό μέσα στους διωγμούς όχι μόνο δε λιγόστευαν οι πιστοί, αλλά και αύξαναν σε αριθμό. Τους αύξανε ο ζήλος των ευλογημένων εκείνων μαθητών, η δράση τους η ιεραποστολική. Δούλοι ήταν πολλοί απ’ αυτούς, κηπουροί, γεωργοί, μαρμαρογλύπτες, στρατιωτικοί, έμποροι, τεχνίτες. Λοιπόν, όπου βρίσκονταν, έριχναν το δίχτυ του Θεού και προσέλκυαν ψυχές. Και ενώ οι διώκτες αποδεκάτιζαν την Εκκλησία με τους αιματηρούς και θηριώδεις διωγμούς τους, τα μέλη της πληθύνονταν.

Και, όπως γνωρίζουμε, την Εκκλησία της Ρώμης δεν την ίδρυσαν αρχικώς Απόστολοι, αλλά Χριστιανοί δούλοι και έμποροι. Να τι θα πει, αδελφέ μου, ιεραποστολική καρδιά, ιεραποστολικός ζήλος και ενθουσιασμός!

Εάν λοιπόν το παράδειγμα του Κυρίου και των αγίων Αποστόλων μάς φαίνεται απλησίαστο, δεν μπορούμε να δικαιολογηθούμε, εφόσον υπάρχει το παράδειγμα των πρώτων πιστών, των απλών και αγίων εκείνων μελών της χριστιανικής Εκκλησίας.

Στο σημείο αυτό αξίζει να παραθέσουμε μια γνώμη του ιερού Χρυσοστόμου, που προτρέπει όλους τους πιστούς να εργάζονται ιεραποστολικώς για τη σωτηρία ψυχών:

«Για να δείξει ο Κύριος, ότι πρέπει εμείς οι πιστοί να γινόμαστε ωφέλιμοι και σε άλλους, μας ονόμασε άλας και ζύμη και φως… Λοιπόν ο λύχνος με το φως δε φωτίζει τον εαυτό του, αλλά αυτούς που βρίσκονται στο σκοτάδι. Κι εσύ, Χριστιανέ, τότε είσαι λύχνος πνευματικός, όταν όχι μόνον απολαμβάνεις ο ίδιος το φως, αλλά όταν οδηγείς εκείνον τον πλανημένο στο Χριστό. Γιατί ποια είναι η ωφέλεια του Χριστιανού, όταν δεν κερδίζει κανέναν και δεν τον οδηγεί στην αρετή; Είσαι και «άλας». Αλλά και το αλάτι δεν αλατίζει τον εαυτό του, αλλά τα άλλα τρόφιμα. Έτσι λοιπόν και συ ο πιστός, αφού σε έκαμε ο Θεός άλας πνευματικό, αλάτισε τους άλλους, απάλλαξέ τους από τη ραθυμία και αδιαφορία και ένωσέ τους με την Εκκλησία.

Έπειτα ο Χριστός σε ονόμασε «ζύμη». Και η ζύμη δε ζυμώνει τον εαυτό της, αλλά τη μάζα του ζυμαριού, την πολλή. Έτσι κι εσείς οι πιστοί, έστω κι αν είστε λίγοι στον αριθμό, πρέπει να γίνετε δυνατοί με την πίστη και το ζήλο σας…»

Έτσι τόνιζε ο ιερός Χρυσόστομος προς τα απλά μέλη της Εκκλησίας το μεγάλο χρέος τους για την ιεραποστολική δράση και τους προέτρεπε σ’ αυτήν.


Από το βιβλίο “Εκστρατεία Ιεραποστολής” του Αρχιμανδρίτου Γρηγορίου Π. Χαραλαμπίδη, θεολόγου – ιεροκήρυκα, το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις “ο Σωτήρ”.

Τρίτη, 17 Μαΐου 2016

Βαπτίστηκε Ορθόδοξος με κατηχήτρια τη σύζυγό του! Μιά γυναίκα πέτυχε ό,τι δεν πέτυχαν επί δεκαετίες οι Οικουμενιστές, που όχι μόνο δεν έφεραν ούτε ένα ετερόδοξο στην Ορθοδοξία, αλλ' αντίθετα αποτρέπουν την επιστροφή στην ορθή Πίστη!

Νεοφώτιστος στην Ορθοδοξία 78 ετών

goumenissis-12

πηγή:romfea
Tαυτίζοντας τή σπουδαιότερη ἐκδοχή τοῦ Ἑλληνισμοῦ μέ τήν κατάφαση τῆς πίστης στό μυστήριο τῆς θείας Οἰκονομίας.
Kαί μεταφράζοντας αὐτήν τή θερμότατη αἴσθηση μέ τίς ἱερές Ἀκολουθίες προπαντός τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος.
Δυνάμει “ἀναδεκτός” τῆς ἅγιας πρόνοιας τοῦ ἀληθινοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος “πάντας θέλει σωθῆναι καί εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν”.
Λαχταρώντας νά γίνει κι ἐκεῖνος ὁλότελα δεκτός μέ τό εἰσαγωγικό μυστήριο τοῦ ἁγίου βαπτίσματος. Ἀφημένος στά χέρια τοῦ ἐνανθρωπισμένου ζῶντος Θεοῦ.
Ἔτσι ζοῦσε ἑπτά χρόνια στή Γουμένισσα ἕνας ὑπερήλικας πιά Ἀμερικανός μέ τήν ὑπερήλικα Ἀμερικανίδα σύζυγό του καί πρόσμενε τό δικό του Πάσχα μέσα στό ὀρθόδοξο ἐκκλησιαστικό (καί πανανθρώπινο σωτηριῶδες) Πάσχα, ὁ κ. Raymond Brown ἀπό τό Michigan τῶν Η.Π.Α.. Ἐκεῖνος τό ἔλεγε καί τό ξανάλεγε: “Ἐγώ αἰσθάνομαι Ἕλληνας! Ἕνα μοῦ λείπει: νά βαπτισθῶ ὀρθόδοξος χριστιανός!”
Κατηχήτρια ἤθους καί πίστης ἡ σύζυγός του Ἐλισάβετ, βαπτισμένη πρό πολλῶν δεκαετιῶν στή Γουμένισσα. Ἐκείνη ἔζησε μιάν 20ετία
στή χώρα μας, ἐπανῆλθε στήν Ἀμερική ὅπου καί ἔμεινε μιάν 30ετία.
Ἡ συνάντηση-καταλύτης ἦρθε τήν ἡμέρα τοῦ Πάσχα, στό νοσοκομεῖο τῆς πόλης, μέ τήν καθιερωμένη ἐπίσκεψη τοῦ Μητροπολίτου Γουμενίσσης κ. Δημητρίου γιά νά μοιραστεῖ τό ἀμέριστο “Χριστός Ἀνέστη” μέ κάθε νοσηλευόμενο καί τήν ἐφημερεύουσα ἰατρική καί νοσηλευτική ὑπηρεσία τοῦ Ἱδρύματος.
Κοινωνία ἀγάπης μέ τό ὄνομα τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ στίς καρδιές καί τά χείλη ὅλων, “κυριολεξία” τῆς ἀληθινῆς κι ἀναφαίρετης χαρᾶς.
“Εἶδες; Ἡ Ὀρθοδοξία πάντα νικᾶ!” τοῦ μίλησε ἁπλά ὁ Δεσπότης, μέ τή συμβολική γλώσσα τῆς ἡμέρας, τό τσούγκρισμα τῶν πασχαλινῶν αὐγῶν.
Τό αὐγό τοῦ Ἐπισκόπου μας “ἔσπασε” τό αὐγό τοῦ νοσηλευόμενου, μᾶλλον “ἔσπασε” καί τίς τελευταῖες ἀναβολές.
Ὁ ἐγκαρδιωμένος διάλογος στάθηκε εὐκαιρία ἄμεσης ἔκφρασης τῆς θεόγνωστης βαθειᾶς ἐπιθυμίας, τέρμα στήν ἀναμονή τόσων χρόνων, ἀρχή στήν ὁριστική κι ἀναφαίρετη ἀπόγευση τῆς σωτήριας ἐσχατολογίας.
“Πότε θά μέ βαπτίσετε Σεβασμιώτατε; Αὐτά πού ζεῖ κανείς ἐδῶ στή Γουμένισσα τήν Μεγάλη Ἑβδομάδα, δέν τά ζεῖ πουθενά ἔξω ἀπό τήν Ἑλλάδα. Δέν ὑπάρχει τίποτε πιό ὡραῖο ἀπό αὐτά πού γίνονται τή Μεγάλη Ἑβδομάδα καί τό Πάσχα. Πότε θά ρθει γιά μένα αὐτή ἡ ὥρα; Μήπως δέν προλάβω”.
Κι ἔκλαιγε ἀπό λαχτάρα ψυχῆς, ἀπό ἱερό πόθο, ἀγωνιώντας μή καί δέν προφθάσει στό τέλειο δώρημα τῆς Χάριτος, στό εἰσαγωγικό δώρημα τῆς πληρότητας τῆς κατεξοχήν ζωῆς.
Μάρτυρες τῶν αὐτῶν αἰσθημάτων του, τῆς βιουμένης ἅγιας Ρωμηοσύνης, στάθηκαν τήν ἴδια μέρα ἐκεῖ στό Νοσοκομεῖο καί ἐπώνυμα στελέχη ἀπό τό Σύλλογο “Ἅγιος Τρύφων”.
Ἐντυπωσιάστηκαν ἀπό τό βλέμμα τοῦ νοσηλευόμενου πρός τήν εἰκόνα-ἀντίγραφο τῆς Παναγίας Γουμένισσας, πού θύμιζε ἐκεῖνο τό μυριόλεκτο καρδιακό χαιρετισμό “χαῖρε στοργή πάντα πόθον νικῶσα!”
Τό ἴδιο πάλι ἐκφραστικό κλάμα τῆς λαχτάρας καί τῆς προσδοκίας καί τῆς ἅγιας ἀγωνίας, μήπως δέν πρόφθανε νά γίνει ἀναδεκτός ἀπό τήν ζῶσα Ἐκκλησία καί τόν ἀληθινό Θεό.
Τήν ἴδια ἀποφασιστική κατάφαση στό κάλεσμα τοῦ Θεοῦ δήλωσε καί ξαναδήλωσε, ἐρχόμενος στή Μητρόπολη μέ τή γυναίκα του.
“…Νιώθω Ἕλληνας. Δέν μπορεῖτε νά φανταστεῖτε τή χαρά πού νιώθω πού βρίσκομαι στήν Ἑλλάδα. Τί καλός κόσμος εἶναι ἐδῶ! Δέν θέλω νά φύγω ἀπό τήν Ἑλλάδα”. Ἡ ἐκφραστικότητα τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας λατρείας στάθηκε καί γι᾽ αὐτόν πάλιν καί πολλάκις κατήχηση στό εὐαγγέλιο τῆς ἀπολυτρώσεως καί σωτηρίας: “καί γάρ τό Πάσχα ἡμῶν ὑπέρ ἡμῶν ἐτύθη, (ὁ) Χριστός”.
Ὁ Χριστός, τό πέρασμα (ἡ ὁδός καί ἡ ἀλήθεια καί ἡ ζωή) τόσων καί τόσων Ἁγίων καί δικαίων πρός τήν ἀπερινόητη καί χαρισμένη παρουσία τοῦ ἀκτίστου Θεοῦ.
Δέν ἦταν κάτι στιγμιαῖο, ἀλλά μιά πορεία ὡρίμανσης καί τῆς δικῆς του πίστης μέ τήν κατήχηση τῆς ἐκκλησιασμένης πίστης τῆς συζύγου, πού πρῶτα ἐκείνη βαπτισμένη ἀπό πολλές δεκαετίες ἐπιποθοῦσε νά γίνει καί ὁ σύζυγός της ὅπως κι ἐκείνη, ὀρθόδοξος χριστιανός, ἐκκλησιαστικά μέτοχος στό γεγονός τῆς σωτηρίας.
Καί ἔφθασε ἡ ἅγια ὥρα τῆς ἐκπλήρωσης. Μέ ἀνάδοχους τό Στέφανο Ἀναγνωστόπουλο (προπονητή τῆς ἐθνικῆς ὁμάδας πάλης) καί τόν Πέτρο Μποζίνη (ἀπό τούς μουσικούς τῶν “Χάλκινων”).
Στά “Δύο Ποτάμια” τῆς Γουμένισσας, καί συγκεκριμένα στό ὁλοκάθαρο ρέμα πού κατεβαίνει ἀπό τήν Κάρπη, πού οἱ πηγές του ἀναβλύζουν μέσα ἀπό τά βράχια ψηλά στό Πάϊκο.
Γιά λόγους πρακτικά ἐπιβεβλημένους, ἐπιλέχθηκε ἀντί τοῦ ναοῦ ἡ βάπτιση νά γίνει στό ποτάμι. Τελέστηκαν ὅλα τά προβλεπόμενα ἀπό τήν ἅγια τάξη τῆς Ἐκκλησίας, μέ τόν Μητροπολίτη μας προεστῶτα καί τούς ἱερεῖς π. Νικόδημο Δαούλκα, π. Χρῆστο Γραμματικό καί π. Εὐθύμιο Γραικό, μέ τή βοήθεια τῶν διακόνων π. Θεόκλητου Κόκκινου καί π. Μιχαήλ Πόποβιτς, ἁγιάστηκε τό ὕδωρ, ἐμβαπτίσθηκε ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ λαβών τό ὄνομα Ἡρακλῆς (μάρτυς ἐκ τῶν 40ντα πού ἐμαρτύρησαν στά μέσα τοῦ τρίτου αἰῶνα στήν Ἀφρική, ἡ μνήμη τῶν ὁποίων ἑορτάζεται στίς 10 Ἀπριλίου) καί Πέτρος τρίς στό “ὕδωρ τῆς ἀπολυτρώσεως”, ἐχρίσθη μέ τό ἅγιο Μῦρο καί ἐξῆλθε νέος ἄνθρωπος, νεάζων πνευματικά ὁλοτελής στήν πιό ὥριμή του ἡλικία!
Ἡ σύζυγός του κ. Ἐλισάβετ μέ αἰσθήματα χαράς καί συγκινήσεως, ἦταν μονίμως δακρυσμένη κατά τή διάρκεια τοῦ μυστηρίου, λέγοντας καί ξαναλέγοντας “Σ᾽ εὐχαριστῶ Θεέ μου πού εἰσάκουσες τίς προσευχές μου καί βαπτίσθηκε ὁ ἄντρας μου”.
Στήν περιεκτικά λιτή ὁμιλία του ὁ Σεβασμιώτατος ὑπενθύμισε στό νεοφώτιστο πώς ἡ Ὀρθοδοξία πάντα νικᾶ· ὁ Χριστός εἶναι πού “ἐξῆλθε νικῶν καί ἵνα νικήσῃ”, μέ τήν Ἀνάστασή Του, μέ τήν ἔσχατη Κρίση, πού καί τά δύο πνευματικά συγκροτοῦν τό νῦν καί τό ἀεί τῆς παρουσίας τῆς Ἐκκλησίας.
Καί ὅλα αὐτά συντελέστηκαν, παραμονή τῆς ἑορτῆς τῶν Μυροφόρων, τό πρωινό ἑνός ἄλλου Σαββάτου, πού παρέμπεμε στήν ἄδυτη ἀνατολή τῆς μιᾶς Σαββάτων, στήν Κυριακή τοῦ σωτηρίου Πάσχα.
***
Ἀνακεφαλαίωση στή χαρά τοῦ ἑνός βαπτισθέντος, τῶν δύο, τῶν τελετουργῶν καί τῶν ἀναδόχων καί ὅσων συμπαρόντων, ἦρθε ὁ λαμπρός Ἑσπερινός καί ὁ κυριώνυμος ἑορτασμός τῶν Μυροφόρων.
Στήν Ἱερά Μονή τῶν Ἁγίων Ραφαήλ, Νικολάου καί Εἰρήνης Γουμενίσσης (Γρίβας). Μέ σημεῖο ἀναφορᾶς τά ἅγια πρόσωπα τῶν τολμηρῶν Κηδευτῶν τοῦ Σωτῆρος καί τῶν θαρραλέων Μυροφόρων, περί τό εἰκονισμένο Σῶμα τοῦ Ἄχραντου Νεκροῦ καί αὐτεξούσια Ἀναστημένου Κυρίου μας.
Ὡσάν “ἐνεικονισμένα” στό χριστοφόρο ἱερό λείψανο τῆς ἁγίας μυροφόρου, καλλιπαρθένου καί ἰσαποστόλου Μαρίας τῆς Μαγδαληνῆς, ἀπότμημα-δέρμα, ἀπό τό ἕνα ἄφθαρτο χέρι της τό φυλασσόμενο στά Ἱεροσόλυμα, δωρηθέν ὑπό τοῦ Ἁγιοταφίτου Ἀρχιεπισκόπου Θαβωρίου μακαριστοῦ Δανιήλ (τό ἄλλο ἄφθαρτο χέρι της φυλάσσεται στήν Ἱ.Μ. Σιμωνόπετρας τοῦ Ἁγιονόρους).
Στή λιτανεία καί τόν Ἁγιασμό τῆς κυριώνυμης Κυριακῆς προσῆλθε καί μετεῖχε μεγάλο πλῆθος προσκυνητῶν.
Ὁ προεξάρχων Μητροπολίτης μίλησε ἑστιάζοντας στήν αἰωνική πιά μορφή καί στόν ἱστορικά καταξιωμένο τίτλο τοῦ ἁγίου Ἰωσήφ τοῦ εὐσχήμονος Βουλευτοῦ, παραπέμποντας στήν ἱστορική εὐθύνη καί τό αἰωνικό της ἀντίκρισμα ὅσων ὑποδύονται βουλευτικούς ρόλους μέ συμβιβασμένη ἀντικοινωνική ἤ ἀσεβοῦσα πολιτική πρακτική, σέ βάρος τῆς ἱστορίας καί τῶν πνευματικῶν καί ὑλικῶν ἀναγκῶν τοῦ λαοῦ μας.
Τό προσκύνημα στή Χάρη τῶν Ἁγίων συνεχιζόταν ὁλημερίς, συνεισφέροντας ἀπό τό σταυροκόπημα τῆς καρδιᾶς μικρῶν καί μεγάλων στό “διάλογο οὐρανοῦ καί γῆς”, πού ὁ Κύριός μας τόν ἑνοποίησε στό πρόσωπό Του καί τόν ταυτοποίησε ὡς ἐκκλησιασμό, καλώντας μας σ᾽ αὐτήν τήν ἀμοιβαιότητα ἀκτίστου καί κτιστοῦ. Καλώντας μας στό διαρκές Πάσχα, πού ἀπομένει καί τό μοναδικό δωρεάν χρέος ζωῆς ὅλων μας.
***
Μέσα στό διαρκές ἱερώτατο Πάσχα τῆς ἐγχριστωμένης Ρωμηοσύνης καταξιώνονται καί ὅλες οἱ ἡρωικές ἐπέτειοι τῆς ἐθνικῆς μας ἱστορίας, πού τιμήθηκαν αὐτόν τόν καιρό στήν ἀναστατωμένη πάλι συνοριακή μας γραμμή: στούς Εὐζώνους τήν Παρασκευή τῆς Διακαινησίμου μέ σύμβολο τήν ἑλληνική σημαία ἐνάντια στούς συμμάχους τοῦ Ἄξονα πού τόλμησαν νά τήν βεβηλώσουν, ἀλλά εἰσέπραξαν τήν ἀντίσταση τοῦ ἡρωισμοῦ τῶν ἁπλῶν ἀνθρώπων μας πού φύλαγαν καί φυλάγουν νεότερες Θερμοπῦλες· στό Δογάνη τοῦ ἐξ Αἰγιαλείας ἀνθυπολοχαγοῦ Εὐστάθιου Δογάνη καί στό γειτονικό λόφο Ραβινέ μέ τήν ἐκ νέου ἀπελευθερωτική τους ἐκπόρθηση ἐπί τοῦ Α΄ Π.Π.· καί κυρίως στό ὀχυρωμένο ἕως ἀπόρθητο Σκρᾶ, πού ἐλευθερώθηκε ἀπό τήν αὐτοθυσιαστική ὑπεροχή τοῦ στρατοῦ μας, συναπαρτιζομένου ἐκ τοῦ συστάδην καί ἔπεισε τούς συμμάχους νά ὁμολογήσουν πάλι “πρίν λέγαμε πώς οἱ Ἕλληνες πολεμοῦν σάν ἥρωες· ἀπό τώρα θά λέμε πώς οἱ ἥρωες πολεμοῦν σάν Ἕλληνες”.
Οἱ “στιγμές” ἐκείνου τοῦ ἡρωισμοῦ τῶν πατέρων μας καταξιώθηκαν ἀπό τήν ἀδιαίρετη ἱστορική μας ταυτότητα τοῦ χιλιοειπωμένου “ὑπέρ πίστεως καί πατρίδος”. Προσμένοντας συνεχιστές.

goumenissis-1
goumenissis-2

goumenissis-4
goumenissis-5
goumenissis-6
goumenissis-7

goumenissis-10




goumenissis-16

Τρίτη, 26 Απριλίου 2016

Ω άγνωστε νεαρέ μάρτυς του Κυρίου, εσύ που στέκεσαι εμπρός εις τον πύρινο θρόνο του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών.

 

Στην Ουγκάντα, πρώτη φορά εκήρυξε το Ευαγγέλιο ο Αρχιμανδρίτης Νικόδημος Σαρίκας. Μεταξύ εκείνων που άκουσαν το κήρυγμα ήταν και ένα νεαρό αφρικανόπουλο.
Το βράδυ, όταν καθισε να φάει με την οικογένειά του, ο μικρός έκανε τον σταυρό του.
-Τί, άλλαξες την πίστη σου; τον ρωτά ο πατέρας του, φανατικός μουσουλμάνος. Εμπρός, σήκω!
Βγαίνει έξω από την καλύβα, φτιάχνει ένα μεγάλο σωρό από ξύλα, τον ανάβει και λέει στο παιδί του:
-Λέγε, γυρίζεις στην πίστη μας;
-Όχι είμαι Χριστιανός! απαντάει ο μικρός.
-Άλλη μια φορά. Γυρίζεις στην πίστη μας;λέει ο πατέρας.
-Όχι απαντάει ο πιστός στρατιώτης του Χριστού.
-Τελευταία φορά σου λέω. Επανέρχεσαι στην πίστη των πατέρων σου;
-Δεν φοβάμαι. Είμαι Χριστιανός!

Τότε ο πατέρας αρπάζει το παιδί του και το ρίχνει στη φωτιά. Και ο μικρός μάρτυς του Χριστού έγινε παρανάλωμα του πυρός...
Ω άγνωστε νεαρέ μάρτυς του Κυρίου, εσύ που στέκεσαι εμπρός εις τον πύρινο θρόνο του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών.

Τετάρτη, 6 Απριλίου 2016

Ορθόδοξη Ιεραποστολή & Κατήχηση μέσω Εφαρμογών Κινητής Τηλεφωνίας

πηγή:istologio
orthodox-christian-mission-app-chinese
Πως μπορούμε να αξιοποιήσουμε την τεχνολογία για να βοηθήσουμε και διευκολύνουμε τους συνανθρώπους μας να γνωρίσουν και να επιμορφωθούν για την Εκκλησία και το Χριστό;
Από τη μακρινή Ταϊβάν, ο ιεραπόστολος Αρχιμανδρίτης π. Ιωνάς Μούρτος συνεχίζει με συνέπεια να αξιοποιεί τις δυνατότητες των σύγχρονων μέσων της τεχνολογίας και του διαδικτύου στο έργο της ιεραποστολής. Για την ενημέρωση 1, 35 δισεκατομμυρίων κινεζόφωνων ανά τον κόσμο δημιούργησε μια σύντομη εισαγωγή στην Ορθόδοξη Εκκλησία στα κινεζικά με τη μορφή δωρεάν εφαρμογής (app) για φορητές συσκευές.
Βρείτε την εφαρμογή εδώ:
Ορθόδοξη Ιεραποστολή στην Ταϊβάν
orthodox-church-taiwan-holy-communion
Κάθε Κυριακή στις 4.00 το πρωί η Θ. Λειτουργία από την Ταϊβάν μεταδίδεται μέσω ίντερνετ, στον ιστότοπο http://bambusher.com/channel/orthodox-church. Εκεί επίσης μπορείτε να δείτε βιντεοσκοπημένες τις ακολουθίες, καθώς και τα κηρύγματά του π. Ιωνά.
Η ιστοσελίδα της Εκκλησίας http://theological.asia, περιέχει αρκετά βίντεο στα κινεζικά και στα αγγλικά που εξηγούν την Ορθοδοξία στους Κινέζους.
«Πρέπει να ενθυμούμαστε πως δεν είμαστε απλά μία ενοριακή Εκκλησία, γιατί στην πραγματικότητα δεν υπάρχει ενοριακή Εκκλησία. Η Εκκλησία είναι μία Ιεραποστολή. Ορισμένοι άνθρωποι μπορεί να πουν πως χρειάζονται μία Εκκλησία απλά για να εκπληρώνουν τις θρησκευτικές τους ανάγκες. Αυτό είναι ένα μεγάλο λάθος… και Ιεραποστολή είναι για την Εκκλησία να συνεχίσει να αγκαλιάζει τον καθένα, οποιονδήποτε άνθρωπο, οποιαδήποτε κουλτούρα, κάθε τρόπο σκέψης» Αρχιμανδρίτης π. Ιωνάς Μούρτος
Η Ορθόδοξη ιεραποστολή στην Ταϊβάν υπάγεται στην πνευματική δικαιοδοσία της Ιεράς Μητροπόλεως Χονγκ Κονγκ και Άπω Ανατολής.

Τρίτη, 5 Απριλίου 2016

Η παρουσία της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Ασία και την Άπω Ανατολή

πηγή:pemptousia

Ο Σεβ. Μητροπολίτης Σιγκαπούρης κ. Κωνσταντίνος μιλάει για την παρουσία και το έργο της Ορθόδοξης Εκκλησίας στις χώρες της Ασίας και της Άπω Ανατολής.

Δευτέρα, 4 Απριλίου 2016

Ο ιερέας που ήρθε από το Καμερούν στην πλ. Καρύτση



Ποιος είναι ο π. Λουκάς Ατίνα, που λειτουργεί στον Αγιο Γεώργιο! Ηταν πνευματικό παιδί του μακαριστού πατριάρχη Αλεξανδρείας! Τι αναφέρει για το ποίμνιο που τον επισκέπτεται ζητώντας τη βοήθειά του για να επιβιώσει

πηγή:dimokratianews

Αγγελος Σκορδάς
Φωτογραφίες: Δημήτρης Γκολφομήτσος
Πέμπτη πρωί, σε έναν από τους κεντρικότερους ναούς της Αθήνας, τον Αγιο Γεώργιο Καρύκη (Καρύτση), στην ομώνυμη πλατεία. Στην είσοδο της εκκλησίας, η πόρτα της οποίας πολλές φορές παραμένει ανοιχτή μέχρι αργά το βράδυ, τέσσερις πέντε άνδρες και γυναίκες, διάφορων ηλικιών, έχουν σχηματίσει έναν κύκλο. Στο κέντρο του ξεχωρίζει ο πατέρας Λουκάς Ατίνα, που απαντά ή προσπαθεί να απαντήσει σε όλους τους προβληματισμούς του ποιμνίου του πότε με χαμόγελο και πότε με τόνο συμβουλευτικό. Το ακροατήριο δείχνει να απορροφά κάθε λέξη του. Οπως παραδέχεται, οι στιγμές χαλάρωσης μέσα στην ημέρα είναι ελάχιστες και προσπαθεί να τις εκμεταλλεύεται με τον καλύτερο τρόπο.

Ποιος είναι, όμως, ο «καλύτερος τρόπος» για τον πατέρα Λουκά; «Οι καθημερινές υποχρεώσεις αφήνουν ελάχιστο χρόνο για διαπροσωπική επαφή με τον κόσμο και η αλήθεια είναι ότι από αυτή η επικοινωνία, ιδιαίτερα στα χρόνια της κρίσης, έχει αποκτήσει ξεχωριστή σημασία» εξηγεί στην «κυριακάτικη δημοκρατία». Με καταγωγή από τη Γιαουντέ του Καμερούν, έχει γνωρίσει τι θα πει στέρηση. «Παλαιότερα οι προβληματισμοί των ανθρώπων ήταν κυρίως πνευματικοί. Σήμερα πολλοί είναι αυτοί που αντιμετωπίζουν προβλήματα επιβίωσης και στρέφουν το βλέμμα τους στην Εκκλησία. Δεν τους αδικώ. Αντιθέτως. Μονάχα που ο ρόλος του κληρικού δεν περιορίζεται στην πρόσκαιρη απάλυνση υλικών ελλείψεων. Ως ποιμένες προσπαθούμε την ίδια στιγμή που καλύπτουμε τις κοσμικές ανάγκες τους να προσφέρουμε και πνευματική καθοδήγηση» λέει.


Εχοντας μεγαλώσει σε ένα οικογενειακό περιβάλλον όπου η Ορθοδοξία είχε πάντοτε κυρίαρχο ρόλο (οι γονείς του βαφτίστηκαν πριν από τη γέννησή του), ο 37χρονος, σήμερα, ιερέας θυμάται τα πρώτα χρόνια δίπλα στον Πατριάρχη Αλεξανδρείας Πέτρο, που τον Σεπτέμβριο του 2004 χάθηκε κατά τη μεταφορά του στο Αγιον Ορος, όταν το ελικόπτερο Σινούκ στο οποίο επέβαινε συνετρίβη. «Ο Πατριάρχης με είχε δίπλα του από 11 ετών και αν κάτι έχω καταφέρει μέχρι σήμερα το οφείλω στη σοφή καθοδήγησή του. Αυτός μερίμνησε για την εκπαίδευσή μου στην Πατριαρχική Σχολή της Κένυας, αυτός με παρότρυνε να έρθω στην Ελλάδα και να συνεχίσω τις σπουδές μου στη Θεολογική Σχολή και αυτός με δίδαξε το πραγματικό νόημα της Ορθοδοξίας» λέει συγκινημένος.

Με το πατρικό του σπίτι να απέχει μόλις λίγα μέτρα από τον ορθόδοξο μητροπολιτικό ναό της χώρας και επίκεντρο της ελληνικής κοινότητας, ο πατέρας Λουκάς εμποτίστηκε από νωρίς με τις αξίες της Ορθοδοξίας. «Είχα την τύχη να έχω δύο πατεράδες, τον βιολογικό μου πατέρα και τον Πατριάρχη, και δύο πατρίδες, το Καμερούν και την Ελλάδα. Στα 13 χρόνια της παραμονής μου στη χώρα, όμως, έχω αποκτήσει και ακόμη μία μητέρα, την κυρία Μαίρη. Από την πρώτη στιγμή που τοποθετήθηκα στον ναό, πριν από 11 χρόνια, αναπτύξαμε μια σχέση αλληλοεκτίμησης και με έχει αγκαλιάσει αναπληρώνοντας την απουσία της βιολογικής μου μητέρας. Η Ελλάδα είναι μια καλή χώρα. Αυτό που παρατήρησα αμέσως ήταν η αγάπη του κόσμου προς αυτούς που φορούν τα άμφια αλλά και η αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων. Σαν ορθόδοξος κληρικός δεν θα μπορούσα να έχω φανταστεί ένα καλύτερο περιβάλλον» περιγράφει, συμπληρώνοντας ότι όλα αυτά τα χρόνια στην Αθήνα δεν έχει αντιμετωπίσει ρατσισμό.


«Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: Αυτοί που αρχικά με κοιτάζουν επιφυλακτικά, αλλά με τους οποίους με τον καιρό γίνομαι πραγματικός φίλος, και αυτοί που με θαυμάζουν από την πρώτη στιγμή. Μπορώ να πω ότι με τους δεύτερους αισθάνομαι πιο άβολα, ντρέπομαι! Ρατσισμό, πάντως, δεν έχω αντιμετωπίσει. Κάποιος που δηλώνει χριστιανός ορθόδοξος, εξάλλου, δεν μπορεί να ασπάζεται ρατσιστικές ιδέες. Ολοι είμαστε παιδιά του Θεού. Μεταλαμβάνουμε όλοι τη σάρκα και το αίμα του Χριστού» καταλήγει.
Λύγισε με την απώλεια του «πατέρα Πέτρου»
Εχοντας ζήσει, επί σειρά ετών, δίπλα στον ιδιαίτερα αγαπητό στον καμερουνέζικο λαό Πατριάρχη Αλεξανδρείας, ο οποίος πριν από την ενθρόνισή του είχε διατελέσει μητροπολίτης Καμερούν, ο πατέρας Λουκάς γύρισε ολόκληρη τη χώρα διαπιστώνοντας από πρώτο χέρι το ιδιαίτερο επικοινωνιακό χάρισμα του «πατέρα Πέτρου», όπως τον αποκαλεί. «Αντιμετώπιζε με την ίδια θέρμη τόσο τον πρόεδρο της χώρας Πολ Μπιγιά, ο οποίος επίσης τον εκτιμούσε βαθύτατα, όσο και τους χωρικούς στα τροπικά δάση της ενδοχώρας, κάποιοι εκ των οποίων δεν είχαν έρθει ποτέ σε επαφή με λευκούς» λέει.
Η απρόσμενη απώλεια το 2004 λύγισε τον νεαρό τότε ιερωμένο. «Ξαφνικά, ενώ βρισκόμουν λίγους μήνες σε μια ξένη, ακόμα, χώρα, είχα χάσει το στήριγμά μου, τον καθοδηγητή μου» θυμάται ο πατέρας Λουκάς. Τότε, λίγο προτού καταρρεύσει ψυχολογικά, σε μια τυχαία επίσκεψη στη Μονή Πετράκη συναντά τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο. Τα λόγια του λειτούργησαν σαν βάλσαμο στην ψυχή του: «Μου είπε, λοιπόν, στα γαλλικά, όπως μου μιλούσε πάντοτε, "διάκονέ μου, ο Πέτρος έφυγε, αλλά μην ανησυχείς. Το πιο σημαντικό για εσένα τώρα είναι να τιμάς τη μνήμη του, εκπληρώνοντας πάντα τις επιθυμίες του, ώστε να χαίρεται όπου βρίσκεται". Πράγματι, μέσα σε ελάχιστο διάστημα κατάφερα να ανακάμψω και να ακολουθώ την πορεία που ο Θεός είχε διαλέξει για μένα και στην οποία με έσπρωξε ο πατέρας Πέτρος.»
Η ανέγερση σε ρυθμό βυζαντινό!
Ο Αγιος Γεώργιος του Καρύκη ήταν κτητορικός ναός της μεγάλης αθηναϊκής οικογένειας της Τουρκοκρατίας (Καρίκη ή Καρίτση). Χτισμένος στα μεσαιωνικά χρόνια, είχε απαξιωθεί μετά την Επανάσταση. Τα πρώτα χρόνια της ανεξαρτησίας, οι ενορίτες απευθύνθηκαν στον αρχιτέκτονα Λύσανδρο Καυταντζόγλου για την ανακατασκευή του, ενώ σχεδόν ταυτόχρονα, λίγα μέτρα μακριά, στην οδό Αιόλου, ανεγειρόταν ο πρώτος μητροπολιτικός ναός της πρωτεύουσας, αυτός της Αγίας Ειρήνης. Οι πιστοί, σε αντίθεση με το ρεύμα της εποχής που ήθελε νεωτεριστικά στοιχεία στον διάκοσμο των ναών, επέβαλαν την εφαρμογή ενός βυζαντινού ρυθμού, έστω και με ρωμανικές επιρροές. Γρήγορα κατέστη σημείο αναφοράς της περιοχής και τόπος συνάντησης της υψηλής κοινωνίας.

Πέμπτη, 18 Φεβρουαρίου 2016

Στιγμιότυπα ἀπό τήν συνέντευξη πού ἔδωσε ὁ Μητροπολίτης Νέας Ζηλανδίας στήν τηλεόραση τῆς Τόνκα στήν πρώτη του Ἱεραποστολική ἐπίσκεψη τό 2007.



Μέρος Α!



Μέρος Β!