Καντήλια των Αγίων ανάβουν μόνα τους

Περιστατικά από το ιεραποστολικό κλιμάκιο του Μπουρουντί
Μοναχού Δαμασκηνού Γρηγοριάτου
Το άνοιγμα των θυρών της εκκλησίας της Ελληνικής Κοινότητος προκάλεσε εντύπωσι στους διερχομένους. Μάλιστα μερικοί μας ρωτούσαν: “Γιατί τόσα χρόνια είχατε κλειστή την εκκλησία σας; Μπορούμε κι εμείς να ερχώμαστε η είναι εκκλησία μόνο για ευρωπαίους;
Αλλά μεγαλύτερη χαρά είχαν οι Άγιοί μας. Και μας το απέδειξαν. Την παραμονή της εορτής του αγίου Σπυρίδωνος τελέσαμε τον εσπερινό. Μετά το τέλος, ως συνήθως κάνουμε στο Άγιον Όρος, έσβησα όλα τα καντήλια (το τέμπλο έχει 12) και άφησα μόνο ένα του Χριστού και ένα στην εικόνα του Αγίου του ναού.
Συγκεκριμένα άφησα αναμμένο το καντήλι της Κοιμήσεως της Παναγίας μας. Αφού έσβησα τα υπόλοιπα όλα και ευρισκόμουν στο μέσον του ναού για να φύγω μαζί με τον π. Ιωσήφ, βλέπω με έκπληξί μου ότι το καντήλι της ενθρόνου Παναγίας, δίπλα αριστερά του τέμπλου, όπως κυττάζουμε απέξω, έκαιγε.
Ρώτησα τον π. Ιωσήφ μήπως επήγε εκείνος και το άναψε και μου είπε: “Όχι, εγώ δεν ασχολούμαι με τα καντήλια και μόλις τώρα βγήκα από το Ιερό”. Είπα με τον λογισμό μου, ότι δεν εβύθισα καλά μέσα το φυτίλι κι άναψε πάλι. Επήγα και το έσβησα. Φεύγοντας, είδα από μακριά ότι τα αναμμένα καντήλια ήσαν τα δύο πρώτα.
Το βράδυ 7,30 επήγα να κάνω το Απόδειπνο. Είδα παραδόξως ότι τα αναμμένα καντήλια ήσαν τρία. Δηλαδή έκαιγε και το καντήλι της Παναγίας της ενθρόνου. Συγκινήθηκα, χάρηκα και σκέφθηκα ότι η Παναγία θέλει το καντήλι της αναμμένο και μετά την κάθε ακολουθία. Έκτοτε άφηνα, τρία καντήλια αναμμένα.
Μετά την Λειτουργία της Κυριακής της 14ης Δεκεμβρίου άφησα ως συνήθως τώρα τρία καντήλια να καίνε. Αφού έκανα μία βόλτα και έσβησα όλα τα άλλα, ήμουν έτοιμος να φύγω. Κυττάζω πάλι και βλέπω νάναι αναμμένο το καντήλι του αγίου Νικολάου. Υπέθεσα ότι δεν εβύθισα καλά το φυτίλι μέσα και γι  αὐτό δεν έσβησε. Επήγα γοργά και το έσβησα. Μέχρι να στρέψω τα νώτα μου και να ρίξω μια τελευταία ματιά, το καντήλι είχε ανάψει μόνο του. Έκτοτε τα ακοίμητα καντήλια έγιναν τέσσερα.
Την Κυριακή του Θωμά, μετά την Θεία Λειτουργία, συνέβη πάλι το ίδιο περιστατικό με το καντήλι του αποστόλου Ανδρέου. Άναψε μόνο του, παρότι δεν το είχα σβήσει εγώ, αλλά ο νεοβάπτιστος Φίλιππος. Βλέποντας το θαύμα εκείνος εξεπλάγη, διότι αξιώθηκε να ιδή τέτοια υπερφυή σημεία της αμωμήτου Πίστεώς μας.
Αναβάσεις

Πώς έγινα Ορθόδοξος

πηγή:ierapostoles
Χαιρετίσματα σε όλους τους αγαπημένους μου Ορθόδοξους Χριστιανούς. Είμαι ο π. Βαρνάβας από τη Labasa, το δεύτερο μεγαλύτερο νησί στα Φίτζι. Παίρνω την ευκαιρία να σας μεταφέρω πώς βρήκα την αλήθεια στην Ορθόδοξη Εκκλησία.
Όταν πρώτη φορά γνώρισα το Σεβασμιώτατο κ. Αμφιλόχιο στο νησί μου Vanua Levu στην πόλη Savusavu, ήταν Σάββατο πρωί της 18ης Ιουνίου 2010. Όταν με επισκέφθηκε στο κατάστημά μου, στεκόταν κοντά στην πόρτα μου. Νόμιζα ότι ήταν ένας συνηθισμένος άνθρωπος, αλλά στη συνέχεια είδα ότι φορούσε ένα εγκόλπιο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Τον πήρα μέσα στο μαγαζί μου, ήμουν πολύ χαρούμενος και τα δάκρυα μου κύλισαν, όταν έκανα χειραψία μαζί του. Με το χαμογελαστό πρόσωπο του, με κάλεσε έξω και είχαμε μια ευχάριστη συνομιλία.
Κατάφερα να τον συναντήσω και πάλι την επόμενη Κυριακή. Ήταν μοναδική στιγμή για μένα να προσεύχομαι μαζί με έναν άγιο άνθρωπο εγώ, που μέχρι τότε ήμουν ένας πολύ δυνατός Ινδουιστής και δεν ήθελα να γίνω Χριστιανός. Ένα απόγευμα τον προσκάλεσα στο σπίτι μου να δειπνήσουμε και να γνωρίσει την οικογένεια μου. Σε όλη μου τη ζωή όσο ήμουν Ινδουιστής ποτέ κανένας δεν είχε επισκεφθεί την οικογένειά μου. Αλλά αυτό που έκανε ο Σεβασμιώτατος να μας επισκεφθεί, παρόλο που δεν ήμουν Χριστιανός, ήταν μία συγκινητική στιγμή για μένα και με άφησε άφωνο. Είχαμε κάποιες συζητήσεις και αργότερα με ρώτησε, αν ήθελα να αλλάξω τη πίστη μου και να γίνω Ορθόδοξος Χριστιανός. Κάτι που διέκρινα εύκολα είναι ότι είναι ένας άνθρωπος γεμάτος από αγάπη και αληθινή πίστη.
Αργότερα πήρε εμένα και την οικογένεια μου στην Ελλάδα, και στη συνέχεια χειροτονήθηκα διάκονος στη Ρόδο στο μοναστήρι της Παναγίας Υψενής. Ήρθαμε να γνωρίσουμε τι είναι η Ορθοδοξία. Είναι μια αληθινή πίστη και σήμερα νιώθω πολύ περήφανος που είμαι Ορθόδοξος Χριστιανός. Όταν βλέπω εκκλησίες και μοναστήρια, δάκρυα πέφτουν από τα μάτια μου και ευχαριστώ τον Κύριο και Σωτήρα μας Ιησού Χριστό, που άλλαξε την ζωή μας σε ορθόδοξους χριστιανούς.
Στη συνέχεια μετά από μια εβδομάδα χειροτονήθηκα ιερέας στην εκκλησία του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά στη Θεσσαλονίκη. Ήταν μια μεγάλη μέρα για την οικογένεια μου αλλά και τους κατοίκους του νησιού μου στο Vanua Levu. Στη ζωή μου ποτέ δεν σκέφτηκα ότι θα μπορούσα να γίνω ένας Ορθόδοξος ιερέας, και είμαι πολύ περήφανος και θέλω να ευχαρι-στήσω τον Κύριο μας Ιησού Χριστό.
Σας διαβεβαιώνω, ότι με τη βοήθεια του Θεού και την ευλογία του Σεβασμιωτάτου Αμφιλοχίου θα φέρω περισσότερους Ορθόδοξους Χριστιανούς στο νησί μου, στην εκκλησία του Αγ. Αθανασίου και του Αγίου Νικολάου στο Vanua Levu. Η χάρη του Θεού μας και το άπειρο έλεος Του να είναι μαζί σας.

Θα ήθελα να ευχαριστήσω το Σεβασμιώτατο Αρχιεπίσκοπο Αμφιλόχιο για τη χειροτονία μου σε Διάκονο, καθώς επίσης τις μοναχές και τους πατέρες στο μοναστήρι στο Θάρρι της Ρόδου.
Θα ήθελα επίσης να δώσω τις εγκάρδιες ευχαριστίες μου στους κατοίκους της Ρόδου για τη φροντίδα και την αγάπη, που μας έδειξαν κατά την διαμονή μας στο νησί.
Τέλος, θα ήθελα να ευχαριστήσω τους ανθρώπους της Αδελφότητας Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής στη Θεσσαλονίκη για τη μεγάλη υποστήριξη κατά τη διάρκεια της χειροτονίας μου και καθ” όλη τη διάρκεια της παραμονής μου εκεί.

π. Βαρνάβας Nair

Ο Γέροντας Θεολόγος στον Άγιο Θεολόγο στην Κερασιά του Αγίου Όρους

Στο δρόμο του γυρισμού κανένας δεν μίλησε.(Μία Πασχαλινή επίσκεψη σε ένα λεπροκομείο στο Καμερούν)

πηγή:fdathanasiou

Υπαίθρια εξομολόγηση στο Κονγκό.

Το σπίτι-νοσοκομείο ενός Αφρικανού Ιερέα

Η επιγραφή στη φωτο γράφει: "Ἡ ἑνορία τοῦ Προφήτου Ἠλία,τὸ ἰατρεῖο καὶ τὸ μαιευτήριο του Προφήτου Ήλία σᾶς καλοσωρίζουν".

πηγη:o-nekros

[...] Ὁ π. Αὐγουστῖνος μᾶς καλοσώρισε μὲ ἕνα σύντομο,ταπεινὸ καὶ ὡραῖο λόγο.  Μετὰ πήρε τὸν λόγο ὁ ἀρχηγὸς τῆς περιοχῆς, μᾶς προσεφώνησε καὶ μᾶς ἐξέθεσε τὶς ἀνάγκες τῆς ἐνορίας. Ἔχουμε πολλὲς χῆρες ποὺ δὲν ἔχουν κάποιον νὰ τὶς φροντίσει, τὰ παιδιὰ μας κάθε μέρα πᾶνε δέκα χιλιόμετρα μὲ τὰ πόδια στὸ σχολεῖο καὶ θέλουν ἄλλα δέκα νὰ γυρίσουν, δὲν ἔχουμε κοντύτερα σχολεῖο, δὲν ἔχουμε νοσοκομεῖο, ὁ παπᾶς μας περιορίστηκε σὲ ἕνα δωμάτιο καὶ τὸ ὑπόλοιπο σπίτι του τὸ διέθεσε καὶ κάναμε ἕνα μικρὸ ἰατρεῖο-νοσοκομεῖο.
Ὁ νοσοκόμος μὲ καμάρι μᾶς μίλησε γιὰ τὸ μικρὸ «νοσοκομεῖο» ποὺ δημιούργησε ἡ ἀγάπη καὶ ἡ θυσία τοῦ π. Αὐγουστίνου.
Νοσοκομεῖο ἐδῶ  στὴν ἔρημο; Μὰ μὸνο καλύβες εἴδαμε. Ἡ ἀπορία μας ἦταν μεγάλη, τὶ εἶναι αὐτὸ; Ἐρχόμενοι δὲν εἴδαμε νοσοκομεῖο.
Μόλις τέλειωσε ἡ ὑποδοχὴ τοῦ ἐπισκόπου, ζητήσαμε νὰ δοῦμε τὸ νοσοκομεῖο. Μᾶς ὁδήγησαν δίπλα στὴν ἐκκλησία σὲ ἕνα σπίτι μὲ τρία δωμὰτια καὶ ἕνα διάδρομο. 

Στὴν εἴσοδο μᾶς ἀνέμεναν τρεῖς γυναῖκες.
-Εἶναι οἱ συνεργάτες μου, μᾶς εἶπε ὁ νοσοκόμος, μία μαῖα μὲ δύο βοηθούς. Εἰσήλθαμε, καὶ εἴδαμε στὸ διάδρομο μιὰ μητέρα ποὺ βαστοῦσε στὴν ἀγκαλιά της ἕνα ὄμορφο μωρό. Στὸ χέρι της βαστοῦσε ἕναν ὁρὸ συνδεδεμένο μὲ τὸ λεπτὸ χεράκι τοῦ μικροῦ. Ἔβλεπες τὴν ἀγωνία στὸ πρόσωπό της. Ἕνα γεροντάκι καθόταν σὲ μιὰ καρέκλα περιμένοντας ὑπομονετικὰ τὴν σειρὰ του γιὰ νὰ τὸν ἐξετάσει ὁ νοσοκόμος καὶ νὰ τοῦ δώσει τὰ κατάλληλα φάρμακα. Χαιρετίσαμε, μπήκαμε λίγο πιὸ μέσα, στὸ δωμάτιο τῶν ἀσθενῶν. 
Μέσα σέ ἕνα ψάθινο κρεββατάκι ἀντικρύσαμε ἕνα νεογέννητο μωρὸ. Δίπλα του, δυὸ-τρεῖς γυναῖκες ξαπλωμένες σὲ σιδερένια κρεββάτια. Τὶς χαιρετίσαμε, τὶς εὐλογήσαμε καὶ προχωρήσαμε.Ὁ ξεναγὸς νοσοκόμος μᾶς ὁδήγησε στὸ δεύτερο δωμάτιο ὅπου εἶχε τὸ φαρμακεῖο του, δυὸ τρὶα ρὰφια μὲ λίγα φάρμακα. Δίπλα τὸ δωμάτιο τοῦ ἱερέως καὶ τῆς οἰκογενείας του. Ἀναρρωτήθηκα, ἐδῶ μένει ὅλη ἡ οἰκογένεια; Παραχώρησε ὅλο του τὸ σπίτι καὶ περιορίστηκε σ’αὐτὸ τὸ μικρὸ δωμάτιο ὁ ταπεινὸς π. Αὐγουστίνος;

-Ἐδῶ μένει ἡ οἰκογένεια τοῦ π. Αὐγουστίνου..., ὁ π. Αὐγουστῖνος βλέποντας τὸν πόνο καὶ τὶς ἀρρώστιες τῶν ἀνθρώπων, διαπιστώνοντας ὅτι κοντὰ στὸ χωριὸ του δὲν ὑπάρχει οὔτε γιατρὸς οὔτε νοσοκομεῖο, κράτησε μόνο ἕνα δωμάτιο καὶ τὸ ὑπόλοιπο σπίτι του τὸ μετέτρεψε σὲ νοσοκομεῖο. Στὴν αὐλὴ ἔκανε μιὰ καλύβη γιὰ νὰ λειτουργεῖ ὡς μαιευτήριο. Ἔχει  βοηθήσει πολὺ κόσμο τὸ μικρὸ μας «νοσοκομεῖο» συνέχισε ὁ νοσοκόμος. Ἕνα βράδυ ἀρρώστησε ὁ  π. Αὐγουστῖνος  βαρειὰ καὶ ὅλοι μας φοβηθήκαμε μήπως τὸν χάσουμε. Προσευχηθήκαμε, τὸν περιποιηθήκαμε μὲ τὰ φάρμακα ποὺ εἴχαμε, τοῦ βὰλαμε καὶ ὁρὸ, κάναμε ὅ,τι μπορούσαμε ὅλη τὴν νύκτα καὶ τὸ πρωΐ τὸν μεταφέραμε στὸ νοσοκομεῖο τῆς Κανάγκας. Εὐτυχῶς πού εἴχαμε τὸ μικρὸ μας «νοσοκομεῖο» καὶ σώθηκε ὁ πατέρας μας!
Ὁ π. Αὐγουστῖνος ταπεινὰ παρακολουθοῦσε αὐτὰ ποὺ ἔλεγε ὁ νοσοκόμος, δὲν μιλοῦσε, δὲν ὑπερηφανευόταν. Τὸν πῆρα ἰδιαιτέρως, τὸν συνεχάρηκα.
-Δὲν ἔκανα τίποτε ψέλισε, τὸ καθῆκον μου ἔκανα.
-Ἀδελφὲ μου, θὰ μᾶς ἔχεις πάντα δίπλα σου, μόλις μπόρεσα συγκινημένος νὰ τοῦ πῶ....

 

Υπάρχει άγχος και απελπισία στους Αφρικανούς;

 

πηγή:vatopaidi

Μοναχός Δαμασκηνός Γρηγοριάτης

του Προφήτου Ηλιού, 2012

Προ ημερών κάποιος προσκυνητής της Μονής μας, επηρεασμένος προφανώς από το σημερινό θλιβερό κύμα εκατοντάδων συνανθρώπων μας, πού εκούσια διακόπτουν το νήμα της ζωής τους, μου έθεσε αυτό το ερώτημα.

Έχω γνωρίσει τους Αφρικανούς και μπορώ να απαντήσω εκ πείρας. Οι Αφρικανοί γενικά, εκτός εξαιρέσεων, είναι πτωχοί και εγκαταλελειμμένοι στην τύχη τους. Δεν έχουν «πού την κεφαλήν κλίνη». Δεν παίρνουν κρατικές επιδοτήσεις. Δεν έχουν δημόσιες θέσεις, εκτός ολίγων. Δεν έχουν φαρμακευτική περίθαλψη από πουθενά. Δεν έχουν χρήματα ν’ αγοράσουν ενίοτε ούτε εναν ορό, για να ανακόψουν τη θανατηφόρα πορεία της ελονοσίας.

Κάθε ημέρα πού ξημερώνει είναι γι’ αυτούς ένας βρόγχος στον λαιμό τους, διότι δεν ξέρουν πού θα εύρουν τροφή να επιζήσουν. Απελπισία όμως δεν είδα. Πώς συμβαίνει αυτό; Αντίκρυσα στην πράξη την απάντηση.

Υπάρχει μέσα στον πολιτισμό τους και στον συναισθηματικό τους κόσμο η αγάπη και η θυσία μεταξύ τους. Κάποιου Ιερέα μας, πέθαναν σε λίγο διάστημα τα δύο αδέλφιά του, πού συνολικά είχαν 15 παιδιά. Μετά τον θάνατό τους ποιός επωμίστηκε το βάρος των 15 ορφανών;

Ο επιζών αδελφός τους, ο π. Θεόφιλος. Δουλεύουν λοιπόν οι επιζώντες ακόμη σκληρότερα, χωρίς γογγυσμούς και παράπονα, για την πολυάριθμη φαμίλια τους.

Δεν βλέπουν τα ορφανά με κάποιο βλέμμα περιφρονητικό, ούτε δυσανασχετούν για τον επιπρόσθετο κόπο και τα πολλαπλά προβλήματά τους.

Όλα ξαφνικά γίνονται παιδιά τους, χωρίς διακρίσεις και ανάρμοστες συμπεριφορές. Τα σπουδάζουν, τα φροντίζουν παντοιοτρόπως και τα θεωρούν πλέον δικά τους παιδιά.

Δεν λέγουν έκτοτε ότι αύτά είναι παιδιά των αποδαμένων αδελφών τους, αλλά δικά τους παιδιά. Τους τα χάρισε ο Θεός. «Αυτός μας τα χάρισε. Αυτός θα μας βοηδήσει να τα θρέψουμε». Έτσι λένε κάθε φορά πού ένας Ευρωπαίος θα ήθελε να τους ρωτήσει.

Πριν ακόμη ξημερώσει, δηλαδή 5:30 το πρωί, οι Αφρικανοί είναι σχεδόν όλοι στο πόδι.

Οι γυναίκες ετοιμάζουν τα παιδιά τους για το σχολείο, χωρίς πρωινό, αφού δεν υπάρχουν τα ευρωπαϊκά ροφήματα και βουτήγματα, ψωμί, μαρμελάδα, μέλι, βούτυρο κ.λπ. Όμως έχουν περιποιημένη και καθαρή τη μαθητική τους περιβολή, με κάλτσες και παπουτσάκια και κομμένα τα μαλλιά τους.

Σε περίπτωση πού θα πάνε χωρίς κάλτσες ή με μεγάλα τα μαλλιά τους, διώκονται από τον δάσκαλο. Περπατούν ενίοτε μέχρι και 10 χιλιόμετρα κάθε πρωί και άλλα τόσα το μεσημέρι. Μέσα στο λιοπύρι του τροπικού κλίματος, με ανάλαφρο βάδισμα και σκελετωμένα κορμιά τρέχουν χαρούμενα, χωρίς το παραμικρό παράπονο προς τους γονείς ή και μεταξύ τους ότι κουράστηκαν. Αύτές οι πορείες γίνονται εδώ και χρόνια. Έγινε καθεστώς στη ζωή τους η πεζοπορία και η ταλαιπωρία. Για τα μαθήματά τους έχουν ζήλο. Συναγωνίζονται μεταξύ τους ποιο θα βγει πρώτο στις εξετάσεις, στο παιχνίδι, στην αγάπη και στη θυσία το ένα για το άλλο.

Αναρωτιέται κανείς: Από που προήλθε αυτή η ανατροφή των παιδιών; Από ειδικούς διδασκάλους και σύγχρονες μεδόδους; Μα οι γονείς, οι περισσότεροι αγράμματοι, τι έχουν να προσφέρουν στα παιδιά τους σ’ αυτή την κατεύθυνση; Τολμώ να υποστηρίξω ότι εδώ λειτουργεί ο έμφυτος φυσικός νόμος στα παιδιά. Αυτά δεν τα μάρανε ακόμη ο καυστικός αγέρας του αθεϊσμού της Ευρώπης. Δεν τα έχουν παραπλανήσει οι παντός είδους υλιστικές θεωρίες.

Δεν έχουν αιχμαλωτίσει τα μυαλά τους τα ηλεκτρονικά παιχνίδια και τα διεγερτικά προγράμματα του υπολογιστή και του παγκοσμίου διαδικτύου. Οι ψυχές τους είναι ακόμη ειρηνικές και χαρούμενες. Δεν έχουν τα πολλά χρήματα για να ζουν με ευμάρεια, αλλά ούτε πεθαίνουν από τη φτώχειά τους, διότι δεν υπέστησαν ακόμη την παραμόρφωση την οποία έχουν υποστεί τα δικά μας παιδιά. Γι’ αυτό και τα αφρικανάκια είναι χαρούμενα.

Μαζί τους χαίρεσαι και εσύ πού τα βλέπεις. Μάλιστα παίζεις μ’ αυτά, τα αγκαλιάζεις. Αισθάνεσαι ότι η χαρά τους και το χαμόγελο τους σε αγγίζουν. Έχεις ανάγκη από την αγάπη τους, από την αθώα ματιά τους, από τη σεμνότητά τους, από το ειρηνικό τους πρόσωπο και το αγγελικό τους χαμόγελο. Γίνεσαι μαζί τους παιδί. Τους προσφέρεσαι και κερδίζεις για τις δικές σου απαραίτητες αποταμιεύσεις. Σ’ αγαπούν κι αυτά και γίνεσθε ένα. Αισδάνεσθε αδέλφια με μοναδική ρίζα εκ των Πρωτόπλαστων.

Στο Μπουρούντι, κάποιο πρωινό, επρόκειτο να ταξιδέψω στις πέντε για τη Ρουάντα. Εκείνη τη στιγμή όμως, είναι η ώρα πού οι νέοι τρέχουν κατά χιλιάδες, αφήνοντας τα σπίτια τους πού είναι στα προάστια της πόλης και κατευθύνονται σε μπουλούκια προς το κέντρο. Τρέχουν πραγματικά με κουρελιασμένα ρούχα, ξυπόλητοι σχεδόν όλοι, για να έχουν άνεση στο τρέξιμο. Σταμάτησα και τους ρώτησα:

—Τί συμβαίνει βρε παιδιά; Πού πηγαίνετε τρέχοντας;

—Πάμε στην αγορά και στα μαγαζιά της πόλης να δουλέψουμε πάτερ.

—Και τι δουλειά θα βρείτε εκεί;

—Ξεφορτώνουμε τα αυτοκίνητα πού έρχονται από τα χωριά με προϊόντα: πατάτες, ντομάτες, λάχανα, μπανάνες, μουχόκο, μάγκους και άλλα. Ξεφορτώνουμε τα τσιμέντα, τα σίδερα, τα ψάρια πού έρχονται από τη λίμνη Ταγκανίκα.

—Καλά, δεν πίνετε ούτε ένα τσάι από το σπίτι σας;

—Εκεί πού θα δουλέψουμε υπάρχουν γυναίκες πού μας πωλούν τσάι και λίγο ψωμί. Πρώτα θα πάρουμε τα χρήματα και μετά θα αγοράσουμε το τσάι μας.

—Και πιστεύετε ότι θα βρείτε όλοι δουλειά;

—Σε όλους μας δά δώσει ο Καλός Θεός το φαγητό της ημέρας. Αρκεί να δουλεύουμε.

Δεν είδα στα πρόσωπά τους την απελπισία και την στενοχώρια. Κατηγορούνται από πολλούς ότι είναι τεμπέληδες. Αυτό όμως δεν αληθεύει για όλους. Την εργατικότητά τους μπορούν να μας την ομολογήσουν οι ομογενείς μας Έλληνες, οι οποίοι είναι ευχαριστημένοι από την προσφορά εργασίας στις φάρμες και τις επιχειρήσεις τους. Πόσα δεν προσφέρουν καθημερινά στους Ευρωπαίους τα ακούραστα αφρικανικά χέρια;

Μία άλλη φορά ήμουν στη φάρμα της Ιεραποστολής του Κολουέζι, εκεί όπου καλλιεργείται το καλαμπόκι. Δίπλα στη φάρμα υπάρχει ολόκληρο χωριό, πού εργάζεται για τη σπορά, το σκάλισμα, τη συγκομιδή και το αλώνισμα του καλαμποκιού. Ρώτησα ένα πρωϊνό μία ομάδα γυναικών πού έβγαιναν από τις καλύβες τους:

—Πού πάτε τόσο πρωί;

—Πάμε για μπόγκα (τροφή), πάτερ.

—Και πού θα τη βρείτε; Τί μπόγκα θα βρείτε να φάτε;

—Πάμε άλλες στο δάσος και άλλες στον κάμπο και στα ποτάμια. Εκεί μας δίνει ο Καλός Θεός την τροφή μας. Έτσι κάνουμε κάθε πρωϊνό.

Και πράγματι μετά από 2-3 ώρες επιστρέφουν με τα καλαθάκια τους ή τα κουβαδάκια τους. Εκεί μέσα έχουν ψαράκια από το ποτάμι, αρουραίους από το δάσος, πράσινες ακρίδες, μανιτάρια, βλήτα, καλαμπόκια από τον κήπο τους, μπανάνες, μάγκους, κορμούς ζαχαροκάλαμου, τερμίτες και άλλα ντόπια δικά τους προϊόντα.

Το πιο συγκινητικό είναι ότι αύτή η καθημερινή αναζήτηση της τροφής τους, μέσα στο άγνωστο, δεν τους προκαλεί απελπισία. Δεν ξέρουν πολλά από Θεό, όμως Τον πιστεύουν, Τον επικαλούνται και Τον εμπιστεύονται. Γι’ αυτό στη ζωή τους είναι χαρούμενες, ειρηνικές. Ευχαριστούν τον Θεό και Τον δοξολογούν με δικά τους ντόπια θρησκευτικά τραγούδια.

Το φαινόμενο της πίστεως στον Θεό φαίνεται ότι έχει μέσα τους βαθιές ρίζες. Δεν γνωρίζουν να ξεχωρίσουν ποιά είναι η άληθινή και ποιά η ψεύτικη θρησκεία. Τον Ένα Θεό όμως, όλοι σχεδόν τον πιστεύουν, τον αγαπούν και έχουν εμπιστευθεί όλη την ύπαρξή τους στην πρόνοια και τη βοήθειά Του. Είναι επιπλέον χαρούμενοι, όταν γνωρίσουν την Ορθόδοξη Εκκλησία μας. Μάλιστα οι κατηχητές τους μάχονται για την Αγία Πίστη. Διαβάζουν κατηχητικά και αντιαιρετικά βιβλία και άγωνίζονται να οδηγήσουν στη σωτηρία κι άλλους συνανθρώπους τους.

Γι’ αυτούς είναι άδιανόητο αυτό πού συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα με τις αυτοκτονίες. Οι Αφρικανοί του Κονγκό, καθώς γνωρίζω, δεν θέλουν ούτε ανθρώπινο αίμα να βλέπουν. Στο Κονγκό η εγκληματικότητα είναι λίαν περιορισμένη. Ο Κογκολέζος μπορεί να κοιμάται επάνω σε ένα χορταρένιο στρώμα όπου τα σκουλήκια, σε λίγο καιρό, θα τρυπήσουν το κορμί του. Μπορεί να χάσει ξαφνικά δύο και τρία παιδιά του ή και όλη την οίκογένειά του από μία επιδημία, αλλά ποτέ δεν θα σκεφτεί να βάλει θηλιά στον λαιμό του. Γιατί; Διότι πιστεύει στον Θεό!

Ο σημερινός Έλληνας εξάλλου, πού αυτοκτονεί, δεν φθάνει σ’ αυτή την άθλια απόφαση διότι χρεοκόπησε οικονομικά, αλλά διότι πρώτα χρεοκόπησε πνευματικά. Έχασε την πίστη του ότι ο Θεός είναι Δημιουργός, Προνοητής και Σωτήρας του.

Μήπως λοιπόν, εμείς οι Νεοέλληνες, δά πρέπει να στραφούμε να πάρουμε διδάγματα ζωής και αρετής από τους Κογκολέζους Αφρικανούς, οι οποίοι τόσο πολύ έχουν εξευτελισθεί και ταπεινωθεί από τους ισχυρούς της γής;

Μήπως θα πρέπει να αξιοποιήσουμε τις κρυμμένες σωματικές και ψυχικές μας δυνάμεις και να τις προσφέρουμε στην καλλιέργεια της γης μας και στην ανάπτυξη της κτηνοτροφίας μας; Αν έχει φροντίδα ο Θεός για τους Αφρικανούς, δεν θα έχει και για μας τους Ορδόδοξους Χριστιανούς; Γιατί η νεολαία μας να στέκεται με τον καφέ στο χέρι στα διασκεδαστικά κέντρα των πόλεων και να δουλεύουν στα χωράφια των γονέων τους οι αλλοδαποί;

Είναι καιρός πλέον να ανανήψουμε σαν κράτος, κοινωνία και οικογένεια. Θα μας βοηθήσει κι εμάς ο Θεός. Να γίνουμε κι εμείς χαρούμενοι άνθρωποι και όχι κυνηγοί του αιωνίου θανάτου.

Αμήν.

Πηγή: Τριμηνιαίο Περιοδικό «Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός», Έτος κγ’, αρ. τεύχ. 90, Σταυρούπολη Θεσσαλονίκης, Ιούλιος-Σεπτέμβριος 2012.

Τα δύο αγγούρια και η ιεραποστολή…

πηγή:vatopaidi.

Ιερομόναχος Ιγνάτιος

Μερικοί ρωτούν πως αρχίζει η Ιεραποστολή σε ένα χωριό ή σε μια πόλη. Αλλά πρέπει να γνωρίζουμε ότι η Ιεραποστολή δεν είναι υπόθεση ανθρώπινη, αλλά έργο της θείας Χάριτος. Το Άγιο Πνεύμα φωτίζει και τους Ιεραποστόλους και τους καλοπροαίρετους ανθρώπους που αναζητούν τις ανώτερες και αληθινές αξίες, ώστε να συντελεσθεί το σχέδιο του Θεού για την σωτηρία των ψυχών. Δεν αρκεί όμως μόνο η Χάρις του Θεού και η καλή προαίρεση των ανθρώπων. Ο ιεραπόστολος σαν άλλος γεωργός είναι υποχρεωμένος να σπέρνει τον λόγο του Θεού σε κάθε ευκαιρία, σε κάθε περίσταση· και όταν το έδαφος είναι κατάλληλο, ο σπόρος βλασταίνει και αποδίδει ανάλογη καρποφορία. Στην Ιεραποστολή επαληθεύεται εναργώς το Ευαγγέλιο. Ο λόγος του Θεού άλλοτε δίνει εκατονταπλασίονα καρπό και άλλοτε πάλι πολύ λίγο η και καθόλου. Σχετικώς θα αναφέρω μία αληθινή ιστορία που συνέβη πρόσφατα.

Ως γνωστόν κάθε Δευτέρα μοιράζουμε διάφορα βασικά είδη διατροφής (ρύζι, αλεύρι, όσπρια κ.λπ.) σε 750 περίπου φτωχές οικογένειες, αναπήρους, τυφλούς κ.λπ. Κάποιος ανάπηρος ο οποίος χρειάζεται 3 ώρες για να έλθει, διότι παίρνει 3 συγκοινωνίες, μας παρεκάλεσε να πάμε στο χωριό του να μοιράσουμε ρούχα. Γνωρίζοντας την απόσταση και την πεζοπορία για να φθάσουμε ως το χωριό του, στην αρχή διστάζαμε να του πούμε το ναί· όχι για τον κόπο και την ταλαιπωρία, αλλά για τον χρόνο που χρειαζόμαστε. Οι επισκέψεις στα χωριά είναι ολόκληρη περιπέτεια· πολλές φορές χρειάζεται μία ολόκληρη ημέρα και αν συμβεί κάτι απρόοπτο (που συμβαίνει πολύ συχνά) επιστρέφουμε πολύ αργά τη νύχτα στο ιεραποστολικό κέντρο. Τελικώς πήγαμε στο χωριό αυτού του ανθρώπου, αφού κινδυνεύσαμε πολλές φορές να πέσουμε σε κάποια λίμνη ή σε κάποιο ποτάμι που ήταν δίπλα στα στενά χωμάτινα δρομάκια του χωριού. Στις περιπτώσεις αυτές μόνο από θαύμα σώζεται κανείς. Οι προσευχές και τα σταυροκοπήματα έντονα από τους επιβάτες, που πολλές φορές κλείνουν τα μάτια τους από το φόβο.
Τελικώς εκπληρώσαμε την αποστολή μας και πήραμε τον δρόμο της επιστροφής. Κάπου ενδιάμεσα σταθμεύσαμε για λίγο ως συνήθως, να φάμε κάτι και να ηρεμήσουμε από την περιπέτεια που είχαμε. Κάποιος περαστικός με το ποδήλατό του σταμάτησε και μας κοιτούσε παράξενα, αφού δεν είχε δει άλλη φορά ξένους. Μετά από λίγο, αφού ήδη τρώγαμε κάτι πρόχειρο που είχαμε μαζί μας, παρουσιάζονται μπροστά μας δύο κοριτσάκια έως 10-12 ετών και μας προσφέρουν δύο αγγούρια που κρατούσαν στα χέρια τους. Το μεγαλύτερο άπ’ αυτά μου είπε στη γλώσσα τους: «πάτερ, ο πατέρας μας μας έδωσε αυτά τα αγγούρια για σας· να τα φάτε». Κι έφυγαν διακριτικά αφού μας χαιρέτησαν.
Καταλαβαίνετε πόσο πολύ μας συγκίνησε η χειρονομία τους αυτή. Χίλιοι καλοί λογισμοί πέρασαν άπ’ το μυαλό μας. Όλοι θαυμάσαμε τη λεπτότητα των παιδιών αυτών, αλλά και την αξιοπρέπειά τους. Την ευγένεια και τη φιλική διάθεσή τους. Αφού τελειώσαμε το φαγητό μας, κάποιος κύριος μας πλησιάζει και μας χαιρετά. Ήταν ο πατέρας των παιδιών, που μας παρεκάλεσε να πάμε στο σπίτι του που ήταν πάρα πολύ κοντά. Δεν του το αρνηθήκαμε, αν και η ώρα ήταν περασμένη για τέτοιου είδους επισκέψεις. Από τη συζήτηση καταλάβαμε ότι δεν ήταν ευχαριστημένος από τον προτεσταντισμό που είχε γνωρίσει, και αναζητούσε κάτι ανώτερο να ικανοποιήσει τη δίψα της ψυχής του. Περιληπτικά του μιλήσαμε για το Ορθόδοξο δόγμα και την Εκκλησία μας. Μας παρακάλεσε να πάμε στο χωριό του να διδάξουμε την Ορθοδοξία που ήταν τελείως άγνωστη.
Πράγματι, την επόμενη εβδομάδα πήγαμε και η συγκέντρωση έγινε στην ταράτσα κάποιου διώροφου σπιτιού. Προσήλθαν 30 περίπου άτομα που παρακολουθούσαν με ενδιαφέρον τη συζήτηση για τον άγνωστο Θεό και τις αλήθειες της πίστεώς μας. Στο τέλος οι ερωτήσεις δεν σταματούσαν, αλλά τι να τους πρωτοπεί κανείς; Έτσι ορίσαμε μία ημέρα την εβδομάδα να επισκεπτόμαστε το χωριό αυτό και να κάνουμε κατήχηση. Οι κατηχήσεις συνεχίζονται μέχρι σήμερα, ώστε να ολοκληρωθούν και να προχωρήσουμε στις βαπτίσεις. Κάθε φορά που πηγαίνουμε, βλέπουμε και καινούργια πρόσωπα να παρακολουθούν την κατήχηση. Ο λόγος του Θεού σπέρνεται στις ψυχές που σαν σφουγγάρι ρουφούν τα θεία νοήματα της Αγίας Γραφής.
Η Ιεραποστολή είναι προσέλκυση και προσέλευση στην πίστη εν ελευθερία. Ο ίδιος ο Χριστός είπε «όστις θέλει οπίσω μου ελθείν» κι εμείς δεν βιάζουμε κανέναν. Βεβαίως μέσα μας επιθυμούμε διακαώς και παρακαλούμε ώστε όλοι αυτοί οι άνθρωποι να γνωρίσουν τον αληθινό Θεό και να κληρονομήσουν την ουράνιο Βασιλεία Του. Ας ευχηθούμε, ο Πανάγιος Τριαδικός Θεός να ανοίξει τα μάτια της ψυχής των τέκνων Του ώστε, να αγαπήσουν θερμά την Ορθοδοξία και την εν Χριστώ ζωή και να δοξάσουν το Όνομά Του.

«Πάντα τα έθνη», § Αληθινή ιστορία, τ. 56

Ένας Ινδιάνος φύλαρχος στην Ορθοδοξία

Η πορεία ενός Ινδιάνου, φυλάρχου των Mohawk στην αγκαλιά της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Μία σύγχρονη ιστορία ορθόδοξης "σαλότητας" μέσα στους ινδιάνικους καταυλισμούς του Καναδά 

πηγή: oode

 του Γιάννη Χατζηνικολάου

Σάββατο βράδυ. Λιγοστά φώτα. Στη ρωσική Μητρόπολη των Αγίων Πέτρου και Παύλου ο εσπερινός μόλις έχει αρχίσει. Οι σκιερές σιλουέτες των λιγοστών πιστών που παρευρίσκονται, παίρνουν όγκο καθώς ανάβουν τα κεριά στα μανουάλια. Το τέμπλο υποβλητικό, φτιαγμένο από έμπειρους τεχνίτες στις αρχές του αιώνα...

Είναι η δεύτερη μου φορά στον Εσπερινό, πάνε χρόνια τώρα... Το «φως ιλαρόν» στα σλαβονικά δημιουργεί μια αίσθηση εσώτερης γαλήνης και ανάπαυσης. Όλα δέονται τούτη την ώρα για την μέρα που φεύγει και για την μέρα που έρχεται. Μετά την τρέλα της μέρας τούτο το ευχαριστιακό καταφύγιο καθησυχάζει τα θηρία του νου...

Μέσα στο ημίφως διακρίνω μερικά προφίλ. Μια γερόντισσα ρωσίδα με το εγγονάκι της, ένα ψηλό ξερακιανό μεσήλικα, μια κοπελίτσα γύρω στα δεκαπέντε, μια νεαρή οικογένεια με τα δυο τους παιδάκια... και ξάφνου το μάτι μου πέφτει κοντά στο μεγάλο παράθυρο. Ακριβώς από κάτω διακρίνω μια μορφή αλλιώτικη από τις άλλες. Ένας πενηντάρης Ινδιάνος με έντονα χαρακτηριστικά και με μαλλιά δεμένα κότσο που φτάναν μέχρι τη μέση. Το βλέμμα μου σταμάτησε πάνω του. Μια περίεργη φιγούρα ασυνήθιστη. Φαντάστηκα πως θα ‘ταν επισκέπτης.

Στο τέλος της ακολουθίας δεν συγκρατήθηκα. Πήγα κοντά του να τον γνωρίσω.

-Γιάννης, του λέω στα αγγλικά. Καλώς ήρθες.

- Βλαδίμηρος, μου απαντά.

- Είμαι Έλληνας∙ εσύ; τον  ρωτώ.

- Και γω, μου λέει.

Κάπου εκεί τα ‘χασα. Ήταν το μόνο που δεν περίμενα ν’ ακούσω!

- Μιλάς ελληνικά; του λέω.

Σκέφτεται λίγο και μετά μου απαντά.

- «Εν αρχή ην ο Λόγος και ο Λόγος ην προς τον Θεόν και Θεός ην ο Λόγος».

Τελειώνοντας την φράση του ξεκαρδίζεται στα γέλια. Δεν ξέρω τι να πω.

- Είμαι Ινδιάνος, μου λέει κοφτά. Κάπου όμως αισθάνομαι και Ρώσος και Έλληνας και Σέρβος και Ρουμάνος, γιατί... είμαι ορθόδοξος...

Το μάτι του γυάλισε και μαζί και το δικό μου φυλλοκάρδι...

Κάπως έτσι γνωριστήκαμε με τον Βλαδίμηρο. Το πραγματικό του όνομα ήταν Frank Natawe, πριν γίνει ορθόδοξος και βαπτιστεί Βλαδίμηρος. Ήθελα πάρα πολύ να μάθω την ιστορία του, από περιέργεια και ενδιαφέρον συνάμα.

Κάποτε, αρκετά αργότερα, γίναμε φίλοι. Ανταλλάξαμε κουβέντες και περιπάτους πολλούς, κυρίως στο χωριό του το ινδιάνικο. Μου ‘δειξε δρόμους και τρόπους άγνωστους σε μας τους λευκούς. Πάντα απλά και ανεπιτήδευτα. Χωρίς ίχνος έπαρσης. Είχα κοντά του μια έντονη αίσθηση μαθητείας και, όταν την εξομολογιόμουνα σ’ αυτόν, κείνος μου ‘λεγε πως τα ωραία πράγματα είναι αμοιβαία.

Μου ‘χει μείνει αξέχαστο τον πρώτο καιρό όταν παρασυρμένος από νεανικό ενθουσιασμό του ‘κανα δύσκολες ερωτήσεις. Εκείνος ατάραχος μου ‘λεγε:

- Δεν ξέρω∙ θα μου πεις εσύ;

Κι όταν μια φορά βαρέθηκα ν’ ακούω το «δεν ξέρω» τον παρακάλεσα επίμονα να μου πει κάτι, εκείνος με λυπήθηκε και μου ‘πε:

- Ε! αφού επιμένεις θα σου πω, αφού ρωτήσω πρώτα την φίλη μου.

Πετάχθηκε όρθιος και στη συνέχεια ξαπλώθηκε στο χώμα και έβαλε το αυτί του πάνω στη γη.

- Τι κάνεις; του λέω.

- Ρωτάω τη γης, μου λέει και, πριν καλά καλά συνέλθω από τη σαστιμάρα μου συνέχισε μισο-δισταχτικά:

- Σαν τον Αλιόσα τον Καραμάζωφ.

Από τότε δεν επέμενα ξανά για απαντήσεις. Μάλλον ζούσα μαζί του την έκπληξη της ατάραχης αστραπής που γεννάει βροχούλα και τρέφει  τη γης...

 

Πάει λίγος καιρός που ο Βλαδίμηρος έφυγε από κοντά μας. Το τέλος  του με συγκλόνισε μαζί με την διαθήκη του. Τώρα πια που η αίσθηση της μορφής του αντί να ξεχαστεί παραβγαίνει μπροστά μου συχνά-πυκνά, είπα να καταγράψω στο χαρτί περιστατικά, εικόνες, αναμνήσεις, λόγια και εκφράσεις του, δίνοντας έτσι ένα σκιαγράφημα της παρουσίας του ανάμεσά μας... μπας και ακούσει και το δικό μου τ’ αυτί... την πολύκροτη σιγή της μάνας γης του Βλαδίμηρου κατ’ εμένα Καραμάζωφ...

Γεννήθηκε στον καταυλισμό των Ινδιάνων (Indian reserve) Caughnawaga, έξω από το Μόντρεαλ, όπου και έζησε μέχρι την κοίμησή του. Το χωριό έχει σήμερα 5.000 Ινδιάνους. Φτιαγμένο με κυβερνητική δαπάνη, δίπλα στο ποτάμι, στεγάζει το μεγαλύτερο μέρος των Ινδιάνων της περιοχής. Οι Ινδιάνοι, ως οι μόνοι αυτόχθονες της Αμερικής μαζί με τους Εσκιμώους, απολαμβάνουν ιδιαίτερα προνόμια και μεταχείριση, λόγω του ότι παραχώρησαν εκτάσεις από την «μητέρα γη», όπως την αποκαλούν, στους λευκούς αδελφούς τους.

Τα προνόμια αυτά, όπως το να μην χρειάζεσαι διαβατήριο και συγχρόνως να απολαμβάνεις την κρατική μέριμνα, ερμηνεύονται μερικές φορές σαν σκόπιμη προσπάθεια των λευκών να κρατήσουν τους Ινδιάνους αμόρφωτους και τεμπέληδες, πράγμα που συμβαίνει σε μεγάλο βαθμό. Το ποσοστό των αλκοολικών είναι πολύ υψηλό. Ο αγώνας για επιβίωση, ως ομάδας, είναι η καθημερινή τους μέριμνα, μαζί με την διαιώνιση των παραδόσεών τους, για τις οποίες αισθάνονται ιδιαίτερη περηφάνεια. Διοικούνται με έναν ιδιότυπο τρόπο, που ίσως έχει όμως πολλά να διδάξει στις σύγχρονες «πολιτισμένες» πολιτικές και κοινωνικές μας δομές.

Το ανώτερο όργανο είναι η Ομοσπονδία (Confederation) όλων των ινδιάνικων φυλών. Υπάρχει σεβασμός στους αρχηγούς και τους γέροντες (elders) και γερόντισσες κάθε φυλής από γενιά σε γενιά. Η αγάπη και ο σεβασμός του ενός για τον άλλον αποτελεί το θεμέλιο της Ομοσπονδίας.

Στο χωριό Caughnawaga υπάρχουν βασικά τρεις φυλές Ινδιάνων. Η πλειοψηφία όμως είναι Mohawk (Μόχακ). Το χωριό υπάρχει από το 1600 περίπου και αποτελεί το κυριότερο κέντρο της φυλής Mohawk. Παραδοσιακά οι Ινδιάνοι ήταν ψαράδες, κυνηγοί και τεχνίτες ξύλου και δερμάτων. Οι τελευταίες γενιές ασχολούνται περισσότερο με τις σιδηροκατασκευές και τις οικοδομές.

«Το χωριό μας», μου λέει ο Βλαδίμηρος, «μαζί με αρκετούς άλλους ινδιάνικους καταυλισμούς, μεταστράφηκε τον 18^ο αιώνα σ’ ένα μεγάλο βαθμό σε ρωμαιοκαθολικό προτεκτοράτο. Στην πραγματικότητα οι καθολικοί μισσιονάριοι επεδίωξαν πάση θυσία την ομαδική μεταστροφή δια της βίας. Όχι με αγάπη αλλά με την θηλειά στο λαιμό. Καταπάτησαν παραδόσεις αιώνων και χρησιμοποίησαν άλλες σαν εφαλτήρια για τα δικά τους σχέδια. Εγώ μέχρι τα 32 μου ακολούθησα την πεπατημένη οδό. Όπως έλεγε η μάνα μου – που ‘ταν η γερόντισσα αρχηγός της φυλής: «Τη μέρα ρωμαιοκαθολικός για τα μάτια του κόσμου και το βράδυ Ινδιάνος για τα μάτια της ψυχής». Τότε όμως στα 32 μου δεν άντεξα τον στενό κλοιό, την θηλειά που φορούσα, και επαναστάτησα με τον δικό μου τρόπο... Έψαξα για χρόνια στις ρίζες μας, έμαθα όλες τις γλώσσες μας, σπούδασα στα πανεπιστήμια των λευκών – που για Ινδιάνο της γενιάς μου ήταν το πιο ασυνήθιστο. Με είχαν για χρόνια περιοδεύοντα λέκτορα συγκριτικής γλωσσολογίας. Πολλές φορές ανέντιμα έπαιρνα την θέση παλιάτσου στα ακαδημαϊκά τους παιχνίδια, μια και γι’ αυτούς ήμουν πουλί σπάνιο, εξωτικό, με άλλα φτερά. Σύγκρινα τις δικές μας λέξεις με τις δικές τους τις γαλλικές και αγγλικές, τα χούγια τα δικά μας με τα δικά τους. Ήταν φορές που ένιωθα πως με κοιτούσαν σαν αρχαιολόγοι που ψαχούλευαν απολιθώματα... Για μένα όμως και μόνο η συνάντηση αυτή, η πολιτισμική, άσχετα με την ανταπόκριση είχε χαρά και λύπη μαζί. Η δική μου επανάσταση βροντούσε γιατί ήταν αθόρυβη σαν του λαγού το πάτημα... Η μάνα μου – ο στύλος του χωριού – ήταν για μένα πηγή σοφίας και πόνου μεγάλου. Ήταν ο ... ινδιάνικος Ζωσιμάς μου...»

(Πήρε βαθιά ανάσα και συνέχισε...)

«Ο δρόμος μου προς την Ορθόδοξη Εκκλησία ήταν «κρυφό μονοπάτι», όπως λέμε στη γλώσσα μας. Κάποτε όμως το δίχτυ της με έπιασε και από τότε πορεύομαι πολύ διακριτικά, κουβαλώντας ένα βαρύ σταυρό. Η αφορμή για μένα ήρθε από την γλωσσολογία. Πάντα ήταν ο τομέας που με εντυπωσίαζε. Παίρνοντας μαθήματα γλωσσολογίας, συγκινήθηκα κάποτε διαβάζοντας τους βίους των αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου, που ονομάζονται Απόστολοι των Σλαύων. Μου προξένησε ιδιαίτερο ενδιαφέρον το κυριλλικό αλφάβητο και η μετέπειτα σλαβονική γλώσσα. Ρώτησα τον καθηγητή μου αν μπορούσα να ακούσω κάπου να μιλάνε σλαβονικά. Μου είπε να επισκεφτώ μία από τις ρωσικές εκκλησίες .Τηλεφώνησα στη μια και απάντησε ο αυτόματος τηλεφωνητής. Τηλεφώνησα στην άλλη και μια συμπαθητική φωνή μου είπε πως κάνουν εσπερινό στις 7 το βράδυ και Λειτουργία την Κυριακή στις 10 π.μ. Ρώτησα αν μπορώ να πάω. Μου απάντησε βεβαίως. Του είπα πως δεν είμαι Ρώσος ούτε Ορθόδοξος. Μου αποκρίθηκε πως η Ορθόδοξη Λειτουργία δεν είναι μόνο για τους Ρώσους ούτε μόνο για τους Ορθοδόξους, αλλά για όλο τον κόσμο. Πήρα λοιπόν το θάρρος να πάω ένα Σάββατο για ν’ ακούσω σλαβονικά και να γνωρίσω τον παπά, που μου μίλησε τόσο όμορφα. Ήταν ένας ιερομόναχος από το Μαυροβούνι. Το όνομά του π. Αντώνιος... Τώρα σχωρέθηκε κι αυτός... Λοιπόν το πρώτο Σάββατο που παρακολούθησα τον ορθόδοξο εσπερινό  στο μητροπολιτικό ναό των αγίων Πέτρου και Παύλου έζησα κάτι το πρωτόγνωρο. Βλέποντας τις εικόνες, ακούγοντας τις μελωδίες, βλέποντας τις μετάνοιες και τα προσκυνήματα, μυρίζοντας το θυμίαμα, ήταν σαν να βρήκα το ‘’κρυφό μονοπάτι’’»...

«Δεν θα το πιστέψεις, αλλά, από τότε κάθε λίγο και λιγάκι βρίσκω παραλληλισμούς ανάμεσα στην παράδοση των Ινδιάνων και στην Ορθόδοξη παράδοση. Κάπου μέσα μου αυτή μου η ανακάλυψη ολοκλήρωνε το ινδιάνικο ήθος μου και κάπου το συμπλήρωνε. Τον πρώτο καιρό πετούσα στα σύννεφα. Στην πρώτη μου λειτουργία ρώτησα αν μπορώ να μείνω μετά από τις ευχές των κατηχουμένων... Μου ‘παν: κάθησε. Κάθησα κι εγώ σαν ινδιάνικος σκύλος! Από τότε πήγαινα συχνά. Στην αρχή τις Κυριακές, μετά και τα Σάββατα, αργότερα και τις καθημερινές, όταν είχε μεγάλες γιορτές. Δεν πέρασε πολύς καιρός κι ένα βράδυ είχανε εξομολόγηση μετά τον εσπερινό. Ήτανε Σαρακοστή. Στο τέλος ζητούσαν συγχώρεση όλοι από τον παπά. Εκείνος τους έβαζε το πετραχήλι και τους σταύρωνε. Πήγα και γω στην ουρά. Μου ‘παν:

- Δεν μπορείς, δεν είσαι Ορθόδοξος. Αυτό είναι μυστήριο.

- Μα μυστήριο είναι όλη μας η ζωή, είπα.

Ξανασκέφτομαι και τους ρωτάω:

- Λοιπόν, και πως μπορώ να γίνω;

- Να μιλήσεις του παπά, μου λένε.

Δεν πέρασε πολύς καιρός και θέλησα να γίνω Ορθόδοξος. Την ημέρα που θα γινόμουνα είχε χιονοθύελλα και δεν μπορούσα να βγω από το χωριό. Αναβλήθηκε για την γιορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου. Έτσι κι έγινε... Με ονόμασαν Βλαδίμηρο.

Πολύ πιο ύστερα που ξανασκεφτόμουν την είσοδο στην Ορθόδοξη εκκλησία, ανέσυρα από τις μνήμες μου μια μορφή επιβλητική ενός Σέρβου ιερέα, που όταν ήμουν μικρός είχε επισκεφτεί το χωριό μας. Μου ‘χε κάνει ιδιαίτερη εντύπωση η μορφή και ο τρόπος του. Η μάνα μου θυμάμαι είχε πει:

- Να και ένας που δεν κάνει προπαγάνδα για την αλήθεια του...»

 

Πέρασε καιρός και αποφάσισα και πάλι να τον επισκεφτώ. Αυτή την φορά πήγα μαζί μου δύο φίλους μ’ ένα μικρό αυτοκινητάκι και εφοδιασμένοι με κασετόφωνα και μικρόφωνα κινήσαμε ένα ηλιόλουστο πρωινό για το χωριό του, το Caughnawaga. Μας σύστησε να ανταμώσουμε στο ραδιοφωνικό σταθμό των Ινδιάνων, μια και αυτός για αρκετά χρόνια εκτελούσα χρέη ραδιοσχολιαστή και μας υποσχέθηκε βόλτες και κουβέντες στα δικά τους λημέρια...

Τον βρήκαμε πράγματι στο ραδιοφωνικό σταθμό του χωριού, με τα ακουστικά στα αυτιά, να διαβάζει σε μία-μία τις ινδιάνικες γλώσσες την πρωινή προσευχή. Μετά στα γαλλικά και τα αγγλικά. Βέβαια οι ακροατές του... δεν έβλεπαν το δικό του σταυροκόπημα.

Τον περιμέναμε με ευλάβεια να τελειώσει... Έβγαλε τα ακουστικά και ήλθε κοντά μας. Ήτανε ομιλητικότερος από άλλες φορές και μάλλον ευδιάθετος...

- Τι θέλετε να σας πω; Ρώτησε καλόκαρδα. Σάματις τι να θέλατε εσείς να μάθετε από μένα;

- Πες μας ό,τι θες, του αποκρίνεται ο Γρηγόρης. Να, ας πούμε για τον λαό σου, τις γιορτές σας, την αποστολή σου...

- Πας πολύ γρήγορα, απάντησε. Ένα – ένα.

- Λοιπόν, ο λαός μου...

Του πήρε καιρό να απαντήσει. Καθόταν σε μια πολυθρόνα και διαπίστωσε πως δεν τον βόλευε... Την παράτησε και κάθησε στο χαγιάτι... να ‘ρθει στο επίπεδό μας...

«Ο λαός μου είναι απλός όπως και το φαΐ του. Ο αρχηγός της φυλής είναι άνδρας, μα τον διαλέγει το συμβούλιο των γυναικών-γεροντισσών της φυλής. Οι τελετές μας όλες οι ομαδικές γίνονται στο ‘’μακρύ σπίτι’’ (long house). Αυτό έχει δύο πόρτες. Από την ανατολική μπαίνουν οι άνδρες, από την δυτική οι γυναίκες. Η κατασκευή του είναι πολύ απλή, όπως άλλωστε και οι περισσότερες τελετές μας. Στους γάμους αναπόσπαστο στοιχείο της τελετής είναι η ευλογία των γερόντων. Στις κηδείες για τις γυναίκες και τους άνδρες όταν τους μεταφέρουν στο μακρύ σπίτι μπαίνουν από την δική τους ο καθένας πόρτα, αλλά πάντα το κεφάλι του νεκρού κοιτάζει προς την ανατολή. Μετά εννιά μέρες έχουμε φαγητό (μακαριά) χωρίς όμως αλάτι...»

Και ξαφνικά πετάχθηκε ορθός, γιατί ο δίσκος που ‘χε βάλει να παίζει για το σταθμό είχε κολλήσει. Έβαλε κάτι άλλο, έκανε μια ανακοίνωση και ξαναγύρισε κοντά μας...

«Τι λέγαμε... Α! Για τις τελετές. Θα σας δείξω πριν βραδυάσει το μακρύ σπίτι... Τώρα για τις γιορτές μας. Όλος ο χρόνος είναι γιορτή... (ξεκαρδίστηκε στα γέλια). Έχουμε το μεσοχείμωνα (4 μέρες γιορτή), την γιορτή του χιονιού, της πρωτανθιάς, του πρώτου καρπού – που ‘ναι το βάτο, τη γιορτή της άφθονης καρπιάς (των ευχαριστιών), την γιορτή του αλωνιού (4 μέρες), την γιορτή του περισσεύματος, της βροχής και του σποριά, και ο κύκλος ξαναρχίζει. Κάτι σαν εκκλησιαστικό ημερολόγιο της γης μας της ιερής...»

Πήρε πάλι βαθιά ανάσα και συνέχισε:

«Δεν λέμε πολλά, ούτε τρώμε πολύ, δεν θυμώνουμε πολύ, αγαπούμε αυτό που μας δόθηκε και συνέχεια ευχαριστούμε για τον καρπό...»

- Έχεις μήπως ταμπάκο; με ρώτησε.

- Όχι, του λέω.

- Εμείς, ξέρεις, το ταμπάκο το μασάμε, το τρώμε δηλαδή, δεν το καπνίζουμε. Όταν το καπνίσεις γίνεται αέρας, όταν το τρως γίνεσαι ένα μαζί του και ευλογάς τη γη που στο ‘δωσε. Τι άλλο με ρώτησες; Α, ναι! Για την αποστολή μου...

«Τι να σας πω. Ο  λαός μου βαρέθηκε τους ιεραποστόλους. Έρχονταν χρόνια τώρα μάλλον για να πάρουν παρά να δώσουν... Δεν σκύβανε να δουν τι είχαμε εμείς. Φέρναν τον οδοστρωτήρα, γκρέμιζαν και μετά άρχιζαν την.. ευαγγελική σπορά.

Εκείνος όμως ο Σέρβος ήταν αλλιώτικος. Έδωσε με την παρουσία του... δεν πήρε τίποτα από μας, εκτός από ένα κομμάτι απ’ την καρδιά μας. Αυτό είναι που αγάπησα όταν διάβασα αργότερα για τον άγιο Γερμανό της Αλάσκας και την ιστορία των Ορθόδοξων ιεραποστολών μεταξύ των Εσκιμώων... είναι αναπόφευκτο να κάνει το μυαλό μου συγκρίσεις... όσο κι αν προσπαθεί...

Θυμάμαι τον Ιησουίτη που μου ‘πε κατάμουτρα πως είχε εντολή να μου διδάξει πνευματικότητα. Όταν έφυγε από το σπίτι μας η μάνα μου έφτυσε τον κόρφο της, λέγοντας πως: ‘’εμείς, παιδί μου, είμαστε λαός πνευματικός, ενώ αυτός, και ο Χριστός του να ‘ρχόταν θα τον κάθιζε στο σκαμνί να τον διδάξει...’’».

- Υπάρχουν κι άλλοι ορθόδοξοι μέσα στους Ινδιάνους; Ρώτησε ξανά ο Γρηγόρης.

­- Γνώρισα έναν Εσκιμώο Ορθόδοξο στο Plattsburg  και έναν ακόμα Mis Mac πανύψηλο. Μπορεί να υπάρχουν και άλλοι που εγώ δεν ξέρω. Στο ινδιάνικο όμως νοσοκομείο έχουμε ένα ζευγάρι γιατρούς Σέρβους, τους Moscovitch. Χρυσοί άνθρωποι∙ αγαπάνε τον κόσμο μας ιδιαίτερα και τον βοηθάνε».

Η Lesley τον κοίταξα κατάματα.

- Πες μας,  αν  θέλεις,  για  αυτήν  την  ιστορία  με  τις  ινδιάνικες  μάσκες[*].  Το ‘γραψαν όλες οι εφημερίδες και αναφερόταν σ’ όλες το όνομά σου. Τι συνέβη ακριβώς.

Ο Βλαδίμηρος κάθισε σταυροπόδι και αφού πήρε κάποιο χρόνο να σκέφτεται, απάντησε:

«Για μας οι μάσκες αυτές είναι ιερές. Τις φυλάμε πάντα στο σκοτάδι και τις προφυλάσσουμε με μεταξωτά υφάσματα. Είναι το... άγιος μας πρόσωπο που ψάχνουμε. Το βρίσκουμε στη σιωπή, στα σκοτεινά, όπου  βρίσκουμε και το φως της ψυχής μας. Η ψυχής μας δεν εκτίθεται ούτε σε εκθέσεις ούτε σε φωτά τεχνητά... Αυτοί που έφτιαξαν την έκθεση έχασαν την έννοια του ιερού, γι’ αυτό αγωνίζονται ‘’με το γάντι’’ να την εξαφανίσουν και απ΄ την ψυχήν μας... Εμείς αγαπάμε την γη, γιατί ξέρει να σιωπά και να δίνει καρπό. Μάθαμε ταπεινά να την αγαπάμε, να την τιμάμε. Είναι σαν την Παναγιά την Ορθόδοξη... μια και σας αρέσουν οι παραλληλισμοί... Είπα πολλά όμως. Για να σηκωθείτε τώρα να σας δείξω το χωριό μου...»

Μπαίνοντας στ’ αυτοκινητάκι κάθησα στη θέση του οδηγού. Ο Βλαδίμηρος συνοδηγός άρχισε την ξενάγηση:

«Εδώ βλέπετε στο κέντρο του χωριού την εκκλησιά την καθολική . Είναι αφιερωμένη στην αγία Kateri Tekakwitha, μια Ινδιάνα, που ο πάπας ανακήρυξε αγία.  Έχουμε στην εκκλησία αυτή τα οστά της, που κάνουν θαύματα. Εδώ είναι προσκύνημα λαϊκό. Η ζωή της είναι όμορφη σαν παραμύθι... Για μένα ήταν σαλή δια Χριστόν... Ήταν σαλή με χάρη... Έκαμνε τούμπες στο χιόνι για τον εξαγνισμό  της καρδιάς της... Οι χωριανοί μου – όσοι γίνουν καθολικοί – δεν πολυαγαπάνε την καθολική προπαγάνδα, αλλά ευλαβούνται την δικιά τους αγία, που η πίεσή τους στο Βατικανό επέφερε την αναγνώρισή της... Δίπλα στην εκκλησιά έχουμε ένα μικρό μουσείο. Εκεί μπορεί να βρει κανείς τον χάρτη της ομοσπονδίας που περιγράφει αναλυτικά όλες τις ινδιάνικες φυλές, τα σύμβολα, τους αριθμούς, τους τόπους απ’ όπου ιστορικά προήλθαν, την ιστορική τους πορεία, τις γλώσσες τους... Γίνανε όλα αυτά κομμάτι του... μουσείου... – Προχώρα τώρα προς τα δω, δεξιά... Ετούτο είναι το Πολιτιστικό μας κέντρο. Από πάνω ο ραδιοφωνικός σταθμός όπου με συναντήσατε... Εκεί κάνω τις εκπομπές... Τώρα στο Τριώδιο και μετά στη Σαρακοστή βάζω πολλή δυτική πνευματική μουσική και λίγο-λίγο ορθόδοξες σπόντες, για να μην προκαλέσω. Ινδιάνικη πνευματική μουσική δεν επιτρέπεται στο σταθμό, είναι μόνο για το «μακρύ σπίτι». Το πολιτιστικό κέντρο επιδοτείται από το κράτος των λευκών. Οι δυνάμεις οι απ’ έξω, «οι πολιτισμένες», θέλουν στα χαρτιά να μας βοηθήσουν, στην πραγματικότητα όμως θέλουν να μας πνίξουν, να μας ξεφτελίσουν, να μας εξουθενώσουν, όχι τόσο εμάς, όσο την ψυχή μας και αυτό που κουβαλάμε. Να μας κάνουν μάσκες για μουσεία, κλόουν στις γιορτές, έρευνα αρχαιολογίας... Δεν μυρίζονται, μα ούτε υποπτεύονται τι... καπνό φουμάρουμε.»

Ξέσπασε στα γέλια. Κόντεψε να μου φύγει το τιμόνι... Συνέχισα με τις υποδείξεις του για αριστερά, δεξιά, ίσια, στρίψε κ.λ.π. Ώσπου σε μια στροφή φάνηκε μπροστά μας ένα μοντέρνο μα πολύ ιδιόρρυθμο κτίσμα...

«Αυτό είναι το σχολείο μας. Δημοτικό και Γυμνάσιο. Το πρόγραμμά του είναι καλό, μ’ αρέσει. Είναι πραγματικά ινδιάνικο. Εκτός από τα κλασικά της ‘’λευκής’’ παιδείας, έχουμε πολλά μαθήματα άγνωστα μάλλον στους λευκούς. Δεν τα λέμε έθιμα ή κουλτούρα, αλλά ινδιάνικους τρόπους, ινδιάνικους δρόμους (τα ακούσματα της γης), ινδιάνικους χορούς, ινδιάνικα τραγούδια και κραυγές (σαν αρχαίο δράμα), ινδιάνικο νόμο και άλλα. Η γης γύρω από το σχολείο είναι ιερή. Έχουμε και μια αίθουσα σκοτεινή, όχι για φωτογραφίες, μα... για το φτιάξιμο της... μέσα μας μάσκας.»

- Τώρα πήγαινε ίσια, ανατολικά. Προχώρα αρκετά μέχρις ότου βγεις στην ευθεία. Δύο – τρία χιλιόμετρα...

«Εδώ είναι το Νοσοκομείο μας. Καινούργιο κτίσμα και καινούργια ιδέα για μας. Νομίζω ωφέλιμη. Φτιάχτηκε μόλις το 1985. Μέχρι τότε είχαμε δικούς μας γιατρούς ή  καταφεύγαμε στα νοσοκομεία των λευκών. Όμως... είναι  δύσκολα. Το περισσότερο προσωπικό άμαθοι στα δικά μας, δύσκολα να περιποιηθούν τους γέρους μας. Πρέπει να μπουν στο πετσί μας... Πολλοί προσπαθούν. Φαίνονται άλλωστε αυτοί που αγαπάνε και διακρίνονται από τους κλασικούς επαγγελματίες...»

 

Ο Βλαδίμηρος Natawe ήταν αρχηγός της φυλής του, ο πνευματικός τους αρχηγός. Ήταν αυτός που διαβάζει τις κηδείες και τους γάμους τους, κάτι σαν ιερέας τους. Το βράδυ κάθονταν σταυροπόδι στο «μακρύ σπίτι» άκουε τα προβλήματα των δικών του, τις διαφορές τους, που τις επέλυε δίνοντας συμβουλές. Έπαιζε ένα ρόλο δικαστή, που ‘ναι μία  από τις πιο ισχυρές τους παραδόσεις. Ήταν ποιητής και μεταφραστής, μαζί και φιλόσοφος. Ήξερε τα προβλήματά τους καλύτερα από κάθε άλλον, ήξερε και τους αυστηρούς νόμους που διέπουν τις φυλές τους. Όποιος αρνηθεί τις πατροπαράδοτες αρχές τους και γίνει χριστιανός, του επιτρέπεται να μένει στο χωριό, αλλά δεν μπορεί να ‘χει κανένα αξίωμα. Φεύγει από το συμβούλιο των σοφών, των γερόντων, «χάνει την μοίρα του» όπως λένε οι ίδιοι, με τον δικό τους τρόπο αποκληρώνεται. Όλα αυτά δεν έχουν και πολλή σημασία ίσως για κάποιον απλή Ινδιάνο, αλλά για τον αρχηγό...

Κανείς μέσα στο χωριό, μέχρι την κοίμησή του, δεν έμαθε πως ο αρχηγός τους ήταν Ορθόδοξος. Και ο Βλαδίμηρος – που γι’ αυτούς ήταν ο Frank – έζησε και δούλεψε μ’ αυτούς, γι’ αυτούς, με το μόνιμο φόβο μήπως το μάθουν. Έπρεπε πάντα να’ ναι μετρημένος, προσεκτικός, ευέλικτος, αλλιώς θα γκρεμιζόταν μέσα τους. Ήταν για χρόνια υπεύθυνος του ραδιοφωνικού σταθμού και δούλευε στο πολιτιστικό τους Κέντρο. Θεωρούνταν αυθεντία στα θέματα παραδόσεων και συγκινούνταν αφάνταστα όταν εύρισκε «τους παραλληλισμούς», όπως έλεγε, με την Ορθόδοξη παράδοση. Μοιράστηκε μαζί μας πολλές από τις εμπειρίες του, επειδή δεν μπορούσε να τις μοιραστεί με τον λαό του. Μεγάλος σταυρός...

Όταν τα σαββατοκύριακα τον έβλεπα να βγαίνει από το ιερό της μικρής Ορθόδοξης εκκλησίτσας του Sign of the Theotokos – που λειτουργούσε στα αγγλικά και τα γαλλικά – ντυμένος παπαδοπαίδι και κρατώντας την λαμπάδα μπροστά σε παπάδες και δεσποτάδες, αναλογιόμουν τι καρδιά κουβάλαγε αυτός ο γερόλυκος Ινδιάνος, που επέμενε να λέγει: «Ο Θεός ξέρει». Και δος του και έκανε στρωτές μετάνοιες, για να του δίνει ο Θεός φώτιση να κατευθύνει τον λαό του μέσα από τις φουρτούνες και τις συμπληγάδες και να τον δυναμώνει να κρατήσει στους ώμους του μέχρι το τέλος το βαρύ φορτίο που του ‘δωσε.

Πέρασαν χρόνια. Κάθε φίλος που μας επισκεφτόταν στο Μόντρεαλ έπρεπε να κάνει το απαραίτητο ταξίδι – επίσκεψη στο ινδιάνικο χωριό και να γνωρίσει τον Βλαδίμηρο. Πολλοί κατά καιρούς μου ‘παν πως κατέγραψαν τις εμπειρίες τους.

Ένα πρωί παίρνω ένα τηλεφώνημα στο Μόντρεαλ πως ο Βλαδίμηρος πέθανε έξω από το χωριό του. Το ερώτημα τέθηκε στο μυαλό μου ποιος θα τον θάψει, τι θα γίνει μ’ αυτόν; Είχε όμως αφήσει ρητή γραπτή εντολή να γίνουν όλες οι τελετές κατά το ινδιάνικο τυπικό στο «μακρύ σπίτι» και να τον διαβάσει κάποιος Ορθόδοξος παπάς. Βέβαια οι Ινδιάνοι δεν ήξεραν τι εννοεί με το «Ορθόδοξος παπάς», αλλά είχε αφήσει και κάποια τηλέφωνα.

Πράγματι τηλεφώνησαν και ένας Ορθόδοξος παπάς πήγε και του διάβασε την νεκρώσιμη ακολουθία πριν το πάνε στο «μακρύ σπίτι».

Δεν είχα δυστυχώς την ευκαιρία να παρακολουθήσω την τελετή που έγινε στο «μακρύ σπίτι», αλλά μου την μετέφερε κάποιος κοινός μας φίλος που παραβρέθηκε.

Δύο μέρες μετά την κηδεία, ο ίδιος ο φίλος μου, ο Μάικλ, μου έφερε τις ειδήσεις και ένα πακέτο. Μου ‘πε πως παρακολούθησε όλη την τελετή. Ήταν πραγματικά εντυπωσιακή. Όταν πάνε στο «μακρύ σπίτι», οι Ινδιάνοι βάζουν τις φορεσιές τους ανάλογα με την θέση που έχουν στο χωριό. Η ιεροτελεστία, που γίνεται βέβαια στις γλώσσες τους, είχε μια περίεργη δομή, σαν παλιό βυζαντινό τυπικό. Στο τέλος διαβάστηκε η διαθήκη του αρχηγού της φυλής μπροστά σ’ όλο τον κόσμο. Στην διαθήκη του ανέφερε που δίνει κάθε πράγμα. Ο Βλαδίμηρος ήταν 75 ετών του πολύ∙ είχε παιδιά, εγγόνια και δισέγγονα. Σ’ όλα τα μέλη της οικογένειας άφησε και κάτι. Κάποτε ο Ινδιάνος που διάβαζε τη διαθήκη δυσκολεύτηκε να διαβάσει ένα όνομα – μη ινδιάνικο – και αφού στραβομουτσούνιασε, φόρεσε τα γυαλιά του και πρόφερε σχεδόν στραβά το όνομα «Γιάννης Χατζηνικολάου». Ο φίλος μου ο Μάικλ σήκωσε το χέρι του και του ‘δωσαν το πακέτο που μου έφερε.

Όταν το άνοιξα, είδα τι ήταν: ένα μικρό βιβλίο, Η Θεία Λειτουργία, στα ελληνικά και τα αγγλικά, που του ‘χα χαρίσει πριν πολλά χρόνια. Στην πρώτη σελίδα έλεγε: «To Yianni», δηλαδή «στον Γιάννη», και από  κάτω στα ελληνικά: «Καλή αντάμωση – Vladimir Natawe». Θεώρησα πως ήταν πολύ καλή χειρονομία εκ μέρους του, μάλιστα το είχε προγράψει πριν φύγει, ίσως προέβλεπε ότι θα πεθάνει. Είχε γράψει στα ελληνικά «καλή αντάμωση». Βέβαια η έκπληξη δεν έμεινε εκεί, αλλά συνεχίστηκε. Όταν φυλλομέτρησα το βιβλίο, έμεινα πράγματι με το στόμα ανοιχτό. Είχε μεταφράσει πάνω από το αγγλικό κείμενο την λειτουργία στην γλώσσα των Mohawk.

Βέβαια εγώ δεν διαβάζω Mohawk, αλλά την κρατάω σαν κειμήλιο, αυτήν την λειτουργία του Βλαδίμηρου στα ινδιάνικα, που είναι ακριβώς η μετάφραση της λειτουργίας του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Αν μ’ αξιώσει ο Θεός ίσως κάποτε να την εκδώσω.

Είναι κάτι τέτοιες σύγχρονες ιστορίες που μοιάζουν σαν παραμύθι, επειδή ψεύτικη είναι κι η ζωή μας. Κι όμως είναι γεμάτες φως ανέσπερο, σύγχρονες μαρτυρίες μιας ευλογημένης «σαλότητας» που ζυμώνει το φύραμα όλο από το ερημοκκλήσι του αιγαιοπελαγίτικου βράχου μέχρι τους ινδιάνικους καταυλισμούς του Καναδά. Καλή αντάμωση, Βλαδίμηρε... Καραμάζωφ...

[Αναδημοσίευση από το περιοδικό "Σύναξη" του άρθρου του Γιάννη Χατζηνικολάου με τίτλο "Το πέρασμα ενός Ινδιάνου"]

________________ 

* Για την πληροφόρηση του αναγνώστη περιληπτικά αναφέρω τα συμβάντα. Η  Καναδική κυβέρνηση αποφάσισε σ’ ένα καινούργιο μουσείο που άνοιξε στον Δυτικό Καναδά, στην πόλη του Calgary, να εκθέσει μαζί με άλλα εκθέματα και μια σειρά από ινδιάνικα προσωπεία – μάσκες, τα οποία δανείστηκε «ανορθόδοξα» από κάποιο «μακρύ σπίτι» σαν αντικείμενα λαϊκής τέχνης... Αυτό προκάλεσε την αντίδραση των Ινδιάνων και ανέθεσαν στον Βλαδίμηρο να κάνει επί τόπου έρευνα, να επισκεφτεί με κυβερνητική δαπάνη την έκθεση και να δώσει την γνώμη του στον λαό του και στην κυβέρνηση...

Μεταγραφή: Θωμάς Δρίτσας.

Το άρθρο αυτό στα Αγγλικά

ΟΣΑ ΔΕΝ ΜΟΥ ΕΙΠΕ ή Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΚΟΝΓΚΟ ΜΠΡΑΖΑΒΙΛ

Το κτίριο της Ορθόδοξης Ιεραποστολής στο Κονγκό Μπραζαβίλ «Φως των Εθνών»

Με τον Κώστα Τσαπάρα γνωριστήκαμε στο χώρο του Ιατρείου ενός κοινού μας φίλου. Όταν ο φίλος μας γιατρός με ενημέρωσε πως την προηγούμενη χρονιά ο Κώστας βρέθηκε για τρεις μήνες στην Ορθόδοξη Ιεραποστολή του Κονγκό Μπραζαβίλ, αμέσως του πρότεινα  να φιλοξενήσω τις εμπειρίες του, της εκεί παραμονής του, από τις στήλες του «Αντιαιρετικού». Όμως αυτό δεν κατέστη δυνατόν, επειδή ο Κώστας σε λίγες ημέρες επρόκειτο να «πετάξει» και πάλι για το Κονγκό Μπραζαβίλ. Πριν όμως φύγει, μου έδωσε το άρθρο του που είχε δημοσιεύσει στο περιοδικό «Φως Εθνών» και ένα CD με δεκάδες φωτογραφίες από την Ορθόδοξη Ιεραποστολή του Κονγκό. Ήδη ο Κώστας βρίσκεται από τις 28 Μαΐου στο Dolisie του Κονγκό όπου προσφέρει εθελοντικά για μία ακόμη φορά τις υπηρεσίες του στην Ορθόδοξη Ιεραποστολή.  Το άρθρο του το αφιερώνουμε σε όλους τους κληρικούς, μοναχούς και λαϊκούς που αόκνως και αυτοθυσιαστικά εργάζονται, για να μεταφέρουν την Ορθοδοξία στα πέρατα της Οικουμένης.

Ακολουθεί η παράθεση του άρθρου:

       Τέλος Μαΐου με αρχές Αυγούστου πραγματοποίησα ένα ιεραποστολικό ταξίδι στην Αφρική με τον ιερομόναχο, ιεραπόστολο και φίλο μου π. Θεολόγο, στο χώρο που δραστηριοποιείται τα τελευταία οχτώ χρόνια. Σ’ αυτά τα χρόνια είχα τη «μισή» χαρά – όπως αποδεικνύεται τώρα –  να συναντιόμαστε, μετά την επιστροφή του από την Αφρική και να μαθαίνω νέα του από την Ιεραποστολή στο Congo Brazzaville(Κονγκό Μπραζαβίλ). Αλλά για ποια νέα λέγω; Ε, όσα μπορούσα να του βγάλω με το τσιγκέλι που λέμε εδώ στη Λαμία. Παρόλο που είμαστε φίλοι από το στρατό. Πάντα ολιγόλογος και στην αγωνία μου να μάθω περισσότερα από την ιεραποστολική του προσφορά, αρκετές φορές άλλαζε κουβέντα. Δεν ήθελα κι εγώ να προσκρούσω στην μετριοφροσύνη του και την ταπεινότητά του.

       Αλλά να, που ο Θεός θέλησε να τον ακολουθήσω στο πρόσφατο ταξίδι του και να δω και να ζήσω για 70 ημέρες όσα εκείνος δεν μου είπε…

       Θα ήθελα λοιπόν να καταθέσω τη μαρτυρία μου στους αναγνώστες του περιοδικού «ΦΩΣ ΕΘΝΩΝ». Στους συνεργάτες «των μετόπισθεν» για να μην διστάσουν τώρα που τα πράγματα είναι οικονομικά δύσκολα στη πατρίδα μας, αλλά να προσφέρουν ανεπιφύλαχτα το «δίλεπτο της χήρας» από το υστέρημά τους, διότι αυτό ευλογείται και πιάνει τόπο στους έχοντας περισσότερη ανάγκη αδελφούς μας Αφρικανούς. Από τέτοιες προσφορές συγκινείται κι ο Θεός κι ευλογεί το σπιτικό μας και την πατρίδα μας.

Το «δίλεπτο της χήρας» δεν πάει χαμένο, αλλά ενισχύει τους αδελφούς μας τους Αφρικανούς.

       Είδα, λοιπόν στην καρδιά της Αφρικής την Ορθοδοξία, τον Ελληνισμό και τον Πολιτισμό στα δημιουργήματά του. Με τους κόπους του, την υπομονή του, την προσευχή του εξαπλώνεται και στεριώνεται ποιοτικά η Ορθοδοξία.

       Έχει δημιουργήσει πανέμορφες και λειτουργικές κτιριακές εγκαταστάσεις – εδώ χρησιμοποίησε και τις αρχιτεκτονικές του σπουδές – στο Dolisie, Pointe – Noire και φαντάζομαι και οι ναοί  σε Brazzaville και Nkayi να είναι εξίσου λειτουργικοί και εντυπωσιακοί.

       Με άφησε στο Ορφανοτροφείο «Άγιος Ευστάθιος» του Dolisie για να επιμεληθώ το λαχανόκηπο για τις ανάγκες των τριάντα πεντάρφανων βαπτισμένων μικρών παιδιών κι εκείνος έμαθα μετά από μέρες πήγε μακριά στο Impfondo και ξεκίνησε τις κατηχήσεις των Πυγμαίων.

Μέρος του λαχανόκηπου της Ορθόδοξης Ιεραποστολής

       «Καλά, είπα, ούτε εδώ δε μου λέει λεπτομέρειες από το πρόγραμμά του;»

       Στο διάστημα της παραμονής μου στο Ορφανοτροφείο είχα τη χαρά να δω τα ορφανά σ’ ένα λειτουργικά καλαίσθητο κτίριο κι εκεί να κινούνται, να κοιμούνται, να τρώνε, να απολαμβάνουν τη θαλπωρή, τη καθαριότητα, τα χάδια, το χαμόγελο, τη συμβουλή, την υπόδειξη, τη φροντίδα, τη περιποίηση, την ψυχαγωγία, τη συμπαράσταση του εμπνευστή ιεραποστόλου και των συνεργατών του, ντόπιων και επισκεπτών από την Ελλάδα.

«Γιατί πείνασα και μου δώσατε να φάω, δίψασα και μου δώσατε να πιω» Ματθ. 25:35

       Είδα δίπλα στο νεόκτιστο σχολείο της Ιεραποστολής «ΦΩΣ ΕΘΝΩΝ» να μορφώνονται μαζί με άλλους τριακόσιους μαθητές, από την ευρύτερη περιοχή, σε καθαρές αίθουσες και να καθοδηγούνται από ορθόδοξους δασκάλους τόσο στο δημοτικό όσο και στο γυμνάσιο. Η υλική και η πνευματική τροφή στεριώνουν το δέντρο της Ορθοδοξίας καθημερινά.

       Απέναντι, στην Εκκλησία της Αγίας Ειρήνης, τα ορφανά παρακολουθούν τις λατρευτικές ευκαιρίες της Εκκλησίας μας.

Η Εκκλησία της Αγίας Ειρήνης

       Τα ορθόδοξα μαυράκια μέσα στις κόκκινες στολές τους διακονούν στον π. Δημήτριο που καθημερινά εκτελεί τα θρησκευτικά του καθήκοντα.

Θεία Λειτουργία στο Ναό της Αγίας Ειρήνης

          Τα μεγαλύτερα παιδιά έχουν εξελιχτεί σε καλλίφωνους ιεροψάλτες. Στην αξιοποίηση της ψαλτικής τέχνης συμβάλλουν Έλληνες, που κατά καιρούς επισκέπτονται τους χώρους της Ιεραποστολής. Επί των ημερών μου ο π. Αγαθόνικος από το μοναστήρι του Αγίου Διονυσίου Ολύμπου έκανε μαθήματα βυζαντινής μουσικής και αγιογραφίας. Σπουδαίο πράγμα να ανακαλύπτονται ταλέντα που θα στελεχώσουν τις νεοσύστατες ορθόδοξες ενορίες.

Ο χορός των ψαλτών

       Παρατηρώντας τη συμμετοχή των πιστών στη Θεία Ευχαριστία, την κατάνυξη, την ομαδική ψαλμωδία, την ευλαβική προσέλευση στη Θεία Κοινωνία αναρωτιέμαι: Ποιος μπορεί να ανακόψει αυτό το ζήλο των νεοφώτιστων αδελφών μας γυρίζοντας την πλάτη στην μικρή οικονομική βοήθεια που χρειάζονται οι ιεραπόστολοι; Οι καμπάνες της Ορθοδοξίας χτυπούν κάθε μέρα όλο και σε περισσότερα χωριά και πόλεις της Αφρικής.

«Λάβετε φάγετε … πίετε εξ’ αυτού πάντες … » Ματθ. 26:26 – 28

       Ωραία η ιδέα του π. Θεολόγου για τη διοργάνωση του 3^ου κατά σειρά Σεμιναρίου των Ορθοδόξων νέων από διάφορες πόλεις του Congo με θέμα «Η ζωή των πιστών μέσα στην Ορθόδοξο Εκκλησία» στο Dolisie, τον περασμένο Ιούλιο του 2011. Εξήντα νέοι με τη φλόγα της Ορθοδοξίας συμμετείχαν στο Σεμινάριο.

Από τη διοργάνωση του Ορθόδοξου Σεμιναρίου

Άκουσαν τη φωνή της Εκκλησίας δια μέσου των ιεραποστόλων π. Θεολόγου και π. Αγαθόνικου. Ειπώθηκαν οι δικές τους απορίες. Έγιναν οι απαραίτητες συζητήσεις. Κατηχήθηκαν, βαπτίστηκαν τέσσερις νέοι.

«Πορευθέντες ουν μαθητεύσατε πάντα τα έθνη, βαπτίζοντες αυτούς …» Ματθ. 28:19

       Γέμισε η Εκκλησία από ψηλόλιγνους νέους, ακούστηκαν οι ψαλμωδίες τους στα ελληνικά, γαλλικά και κογκολέζικα. Έψαλαν με βυζαντινή μεγαλοπρέπεια οι φοιτητές του Ορθόδοξου Πανεπιστημίου της Κινσάσα. Αντήχησε το τεριρέμ από τη χορωδία του Ιωάννη Βαπτιστή (βαπτιστικό όνομα) αριστούχου φοιτητή του Πανεπιστημίου. Παιδιά γεννημένα από Ορθόδοξους γονείς στην Κανάνγκα, όπου πριν από μερικά χρόνια ο π. Χαρίτων Πνευματικάκις φώναζε: «Χτυπάτε τις καμπάνες της Ορθοδοξίας στην Αφρική». Και χτύπησαν κι άκουσαν οι τότε υποψήφιοι πιστοί Ορθόδοξοι. Τώρα είδα σ’ αυτούς τους φοιτητές τ’ αποτελέσματα της Χάριτος του Θεού.

       Μα είδα και κάτι άλλο. «Έλα μου είπε ο π. Θεολόγος τις πρώτες μέρες της παραμονής μου στο Dolisie, να πάμε έξω από την πόλη δίπλα σε μια μικρή λίμνη να οριοθετήσουμε το ορθόδοξο μοναστήρι που με τη χάρη του Θεού θα γίνει». Στάθηκα λίγο και του λέω: «Καλά και ποιοι θα εγκαταβιώσουν σ’ αυτό;»  

Από την οριοθέτηση του Ορθόδοξου Μοναστηριού

   

       «Και υποψήφιοι μοναχοί υπάρχουν και δωρητής βρέθηκε». Και συνέχισε: «Ένα μοναστήρι προσφέρει πολλά στην Ορθόδοξο Εκκλησία». Πήγαμε και ξαναπήγαμε μετά από λίγες μέρες και κάναμε τον αγιασμό θεμελιώσεως. Στο δρόμο προς το μοναστήρι περάσαμε από ένα ποτάμι. «Εδώ, μου είπε, έκανα τις βαπτίσεις πριν κατασκευαστεί το βαφτιστήριο δίπλα στην Αγία Ειρήνη». Απόρησα, όταν μου το είπε. Απόρησα, γιατί δεν ήμουν συνηθισμένος ν’ ακούω τα πεπραγμένα του. Πριν φύγουμε για Ελλάδα, είδαμε το ανέβασμα – χτίσιμο του μοναστηριού. Δεν χρειάζονται περισσότερα να πω. Όλα εν σιωπή, προσευχή και υπομονή γίνονται.